Edebiyat Ve Felsefenin Kardeşliği..

EDEBİYAT VE FELSEFENİN KARDEŞLİĞİ...

​İnsanoğlu dünya gurbetine düştüğü günden beri iki büyük açlıkla sınanmıştır: Biri fanidir, bedeni doyurur; diğeri bakidir, ruhu ve aklı doyurur. İşte bu ikinci sofrada bize sunulan en kadim iki nimet, edebiyat ve felsefedir. 

Çoğu zaman bunları ayrı gayrı görürüz. Oysa hakikat şudur ki; felsefe hanenin temeli ve çatısıysa, edebiyat o evin içindeki yaşanmışlık, pencerelerden süzülen ışık ve ocakta tüten dumandır.

​Soruların Mimarı, Cevapların Şairi...

​Felsefe, bu hayat ormanında elimizdeki pusuladır. "Biz kimiz?", "Neden buradayız?", "İyi ve kötü arasındaki o ezelî cengin aslı nedir?" diye sorar. Aklın sınırlarını zorlar, görünmeyenin, o mutlak hakikatin peşine düşer.

​Edebiyat ise o hakikate giydirilmiş en zarif elbisedir. Bir filozof "Ölüm kaçınılmazdır" der, geçer. Ama bir şair, bir edebiyatçı o ölümü öyle bir anlatır ki; gidenin ardından duyulan sızıyı, kalanların omuzlarındaki yükü ve o "son"un içindeki sonsuzluğu yüreğinizde hissedersiniz.

Edebiyat, felsefenin soğuk mermerine dokunduğunda onu ısıtır, insana yoldaş kılar.

​Zıtların Dansı...

​Biliriz ki kâinat zıtlıklar üzerine, zıtların birliği üzerine kuruludur. Aydınlık ve karanlık, hayır ve şer, ak ve kara... Felsefe bu zıtlıkları anlamaya, "Kadir-i Mutlak"ın kurduğu bu muazzam dengeyi çözmeye çalışır. 

Edebiyat ise bu zıtlıkların insan ruhunda kopardığı fırtınaları resmeder.

​Felsefe akıldır, edebiyat kalptir. Ve insan, ancak akıl ve kalp el ele verdiğinde, o aradığı huzura, o özlenen "büyük ışığa" kavuşabilir. Yazmak bu yüzden kutsal bir eylemdir; çünkü yazan kişi hem düşünüyor hem de hissediyordur. Hissedilen her gerçek, kâğıda düştüğünde ölümsüzleşir...