Sevgi Kasabası 1003210032

Bir sevgi kasabasıydı,
umutların tozlu raflara kalktığı,
atılan voltanın gittikçe arttığı,

dermansız bir gün,
hayatı karaya çalan kader,
umutlarımı eziyor,
düşene vurmayı meziyet biliyor,

yalnızlığın penceresinden bir işaret var,
işaretleri savuran pervasız bir nar,
ve nara meydan okuyan sonbahar,
hala iliklerimde yaşıyorlar,

sevdiklerimden bin nasihat işittim,
dinlemedimde gidip musubete iliştim,
onca yılın hakkını heba ettim,
seve seve bir kayanın kallbini sevmiştim,

aşkı anlatırlardı bize telli duvaklı,
ortasına düştüm kanlı bıçaklı,
şimdi sorarım size,
duyduklarımmı,yoksa gördüklerimmi haklı,

aşkların en acıklısından yazıyorum,
gözlerimi gözlerine kazıyorum,
gözlerini kazanamıyorum,
beceriksizlik bende ama;yazamıyorum,

yani hiçmi suç yok sevmeyende,
kibiri yüzüne giydirende,
gururu onur bilende,
sevende,sevmeyende,
herkes suçludur biraz aşk nezdinde,
onca diyar,onca sevda gezdimde,
görmedim böyle inat insanların izinde,

ben yoluma bir yol çizmişim,
aşk elinde öleceğimi düşünürken,
acıyla alay etmişim,
yani sevilmemenin doğallığını,
sineme oturtup kabullenmişim,
süte yanmış dilim ama,
üflemeyi yoğurttan öğrenmişim..!



HALİL İBRAHİM UZUNTAŞ