Üzülme Hiç

Üzülme hiç

köşe başından dön ve git

cesedimi sürüklerim ardından

kokunun değdiği sokaklara ayak basmadan

uzaklaşırım bu mahşeri kalabalıktan...

Sözlerimin sessizliğidir siyahın matemine dem vuran

hüzün toprağı giyinirken

biri var soluğu nefesimde ağlayan

bir an var bütün zamanların hırsızı olan...

Kaçacak yer yok,

yolun hiç bitmeyeceği yerdeyim işte,

sevda çekilirken acıların kentine

yine kalıyorum kendime...

Çok uzaklarda gücümün yetemediği bir umut var

öyle bir umut ki; 

çatlamış dudaklarım kadar suskun ve sessiz

ömür kadar uzun, zaman kadar kısa

şimdi parmak uçlarımda ki kokunla

düşer ellerim iki yanıma

iki yanım düşman senden kalanıma...

Sen bana gitmeye gelmişsin sevgili

emanet bir misafirmiş sözler,

yatıya kalmadan gittin can evimden,

ince belli bağrımda ağırlayamadım seni,

anılar güzel hatırlatırmı önceyi?

eğer gelmeyeceksen hangi güne yarın derim ki ? 

Ne vakit aşka teslim etsem kendimi

acıyı yudumlarken silinirim aynalardan

yığılır üstüme dünüm

ne vakit sarılsam umudun ayaklarına

kapanır üzerime gök kafes...

Bir yalnızlığın içinde mahkum kelimelerim

belki bu sabah

belki birazdan ölebilirim

cinnet yorgunluğundan kaçmış sağır bir sese

koşar adım gidebilirim...

Eşkiya gözlerimde burkulur gece

dudağımın sol yanını hırpalarken yağmur

adın ellerime varır gizlice

varlığını hapsederken gönlüme

bir dolunay esrarında tutunurum suretine..!

                                                                             Maziden...

Halil Uzuntaş