Hiç Gitmesen Diyorum

                                                                    Hiç gitmesen diyorum;

Bir an olsun katledilmese bu aşk, bu liman

çürümese gözlerim hasretinin gurbetinde

Gürültülerin uğramadığı bir şehirde

gözlerini gözlerime dikip, öylece kalsan.

Hiç yağmur değmemiş bir toprakta

herkese yokluk, bana bolluk olsan...

herkese b e n c i l i m.

zapt edemiyorum siğneme çullanan bu yükü:

kızaran yanaklarında seviyorum kırmızıyı

gözlerinde kahveyi,

kirpiğinde hüznü

belki de başının yerden kaklkmayışındaki o eşsiz sükutu...

                                                                        Hiç gitmesen diyorum;

hiç sönmese güneşin mabedi

tüm karanlık terketse bu şehri

bir tek ben sürgün edilsem gözlerine.

Ebabil kanatlarından dökülen bir kudretle

herkese tehdit, bana tecvit olsa gülüşün...

herkese z a l i m i  m.

yutkunamıyorum aşkın kesiğini:

bir tek onları değil,

sana benden yakın olan her şeyi,

seninle aynı yastığa baş koyan gölgeni,

bir elini avucuna alan diğer elini,

kıskanıyorum seni, her zerreni...

                                                                     Hiç gitmesen diyorum;

hiç ıslatmasa yağmur kirpiğini

hiç, hiç olmasak

sokak lambalarını saklamasa birileri

o cılız ışıkta güneşi bulsak

ağlasak, sarılsak

tebessüm ederken bir gökkuşağı yakalasak

herkese uzak, kendimize ramak kalsak...

herkese y a s a ğ ı m.

aşkın sabrına kıyamıyorum:

Kaçamak bir bakışda gizlenen

kaçak bir duygunun ardında

gözlerin her şeyi anlatsa bana

ve bir tek biz kalsak geriye

gönülden gönüle gurbet olmaz denilen

bir hasretin şakağında,

sonu yangında olsa bu aşkın

razıyım ateş buhranına

hazır mısın koşmaya?

avuçlarımı avuçlarına bıraktığım anda...

Halil Uzuntaş