Bilmezsin

Seni sevmek!

Islak yapraklara şiir sermek

ve aynı ummanın içinde hiç üşümemek.

Kanı, canı çekilmeden tüm hayatımıza bağışlanan aşkın

yüzü suyu hürmetine sevmek. 

Bir kahkahanın merceğinde ki abartıdan sıyrılıp

diri diri yanmaktan korkmadan

yüreğinin darağacında ki salıncağın incecik iplerinde sallana bilmek.

Bilmezsin, ellerim kurak bir çöldü adın değmeden önce

ve akşamlar soğuk bir yetimhane. 

yüreğimden öptüğün gün

işte tam orada en yetim yanıma yetiştin 

Evvelinde ölmüştüm çoktan

ne bir umut ışığı

ne de içimde yelpazelenen derin bir nefes

sadece korku 

Sadece dar koridorlar.

Şimdi durupta yüzüne baktıkça anlıyorum;

bu şehirde kimse büyümüyor senin kadar.

Yada her şey küçülüyor yâr!

Halil Uzuntaş