Yorgun Ruhlar Sokağı

Düşler ekili, saçağında mevsimin

Sevecen tebessümlerin iz düşümü

Elbet mevsimsel bir ç/ağrıdan çok öte

Sancılı öyküler biriktirdiğim düş şafakları.

Ah, düşemedin bir kere bile

İçimde saklı bir yemin

Öldüremediğim yalnızlık dolu mevsim

Göğün en soluk karesi

Göğsümde saklı aşkın ibaresi

Hüsnü kuruntu değil asla uzaklığın

Uzağına gitmenin geldi artık zamanı…

Ah, rengim

Ah, hicvi sözcüklerin

Civcivli bir yeryüzü

Gagaladığımsa çaresizlik ve özlem

Elbet kenetlendiğim

Bazense kitlendiğim

Kıramadım şu zincirleri

Gel gör ki bağlandı bir kez hasretin basireti.

Öksüz sanma düşlerimi

Ötenazi yapamadığım mazi

Sağanağıdır sözcüklerim rahmetin

Temsili resmi

Elbet içimden firar edilesi bir hazan

Zemherilere sokulsam da zaman zaman

Hala solmadı güleç yüzü

Nevbahar’ı mı hüznün?

Sanma öykümü de kimsesiz

Öykündüğümse yalan

İhtimamla sevip sarmalarken

Hangi beyitte saklarım ben diyemediklerimi?

Yorgun ruhlar sokağı

Düş geçmez buradan apartmanı

Ve işte en tepesindeyim ömrün

Sandalım delik küreklerinin biri hüzün

Diğeri ise s/üzgün yüzüm

Düşmez asla bin parça yüreğimden

Geride kalan sadece verdiğin hüküm

Yükümse hayatın özeti

Özveri ile sevmenin meali mi sahi?

Hani, söylenceler saklı

Sunumu günün atarken gecenin şafağı

Bir renksem solgun

Bir yitim bildiğim her kazanım

Yanlışa düşsem de kimi zaman

Seyrelen zamandan akan bunca meram

Elbet yağacaktır yeniden umudun

Veryansın ettiği değil de yalan

Yalan ayak düşüp de yola

Yalın yüreğimde saklı o bitimsiz vaveyla.

Göz ucunda dahi saklı değilim ruhunun.