‘’Ýnsan bazen kalmak için gitmez mi harflere doðru?’’ (Alýntý)

Hacizli kelimelerden bir manifesto bir de gün ýþýðý mecburen ve hurafeleri yüklenmiþ Nisan tasý oysaki seyrindeydim kuþlarýn ve gagalarýna deðen su damlasý gibi olmalýydý acýlar en çok da düþlerin yenik düþtüðü gerçeklerin iç cebinde saklý iken özlemi tutamadýðým yeminlerin.

Göðün dolaylarýnda þýk bir bulvar. Ötenazi yapýlmýþ geceden konanlarla inat dikilen heybetli binalar üstelik bir zamanlar kuþ uçmaz kervan geçmezmiþ buralardan. Lanetli gecekondu bir de baykuþ mimledi mi laneti ve teþrif eden bayan kuþ, aþka hükmeden evrende saklý harflerim ve iþte yukarý doðru kaldýrýyorum aklýmýn panjurlarýný.

Basmakalýp yaþamýyorsam kime ne?

Yan basmýyorsam önümdeki parkelere kayar mýyým sahi her ip atladýðýmda takýlan ayaðým bir de penceremde solan çiçeðim?

Varlýk ne ki, azizim?

Bir varsam bir de yok kim tutar ki hesabýmý?

Ve iþte çat kapý geldi ilham aklýmda ise saklý izdiham.

Lanetli gece soldurdu direncimi ve yenik düþtüm sözcüklerin albenisine bir de dünden kalanlar yok mu gerisinde aklýmýn ve kimse küçük düþüren içimdeki küçük çocuðu sormadýlar dahi neden, diye.

Maviden turnam.

Latif rüzgar.

Hünkarým imler.

Terelelli sözcükler hala þ/akýyor biliyorsam vardýr da bir hikmeti hani.

Açtým pergelleri ve koþuyorum iskeleye? Hangi vapursa duman altý ve iþte kaptan köþkündeyim yalnýzlýðýn ve deniz feneri ve yakamozlar bir de ölü martýlar. Ve yeni bir artý edindim bu gün. Eksi hanemde sitemle ören kimse saçlarýný þiirlerimin hala buklelerine sadýk yüreðimin feri.

Göðsümde kývanç.

Göðün nameleri bazen öðün atladýðým gün vakti bazense geceyle el sýkýþan sevgili güneþ.

Sandýk sandýk hatýra neye yaradý hem? Sandýklarýmla sanmadýklarýma kefil deðil miydim hem ezelden?

Yüreðin þimendiferi ve körüklü lanet bir de yýrtýk atlet oyuncak bebeðimin yaþlarýna kefilim hem üstelik sadece dünden bir esinti de deðil…

Hiç unutmam: ah, caným babam!

Bir açtým ki gözlerimi uyku mahmuru.

Bir de kapattým ve sandým ki hayatýn cilvesi.

Hangi birini kesit bilsem ellerimde elit hüzün ve aklýmýn sýnýrlarý zorlansa da güle aðlaya geldim bu güne bir koþu.

Bir manivela.

Bir esinti.

Bir kýyým içimde sobelenen yeis ve beis ve kükreyen göðe kucak açan insancýl zaaflarým ve akþam vakti ne zamanki daralsa içim ve elimde kýrýk þemsiyem kendimi attýðým ýslak kaldýrýmlar ve evine yetiþen binlerce isyan bense kendinden kaçan bir tekne battý batacak ve ayaklarýmla bastýðým çukurlar ve yaka paça ýslandýðým ama uslandýðým bir g/izin de neferi.

Yaþlarým.

Yaþamadýðým yaþlarýma kucak açtým iþte.

Yazmanýn da meali deðil mi hüzün bahçemde açan mevsimsiz çiçekler ve cennet bildiðim bir dünyanýn özlemini giderdiðim ne zamanki kalemimle dokunsam boþ sayfaya.

Dolu zihnim.

Dolu benliðim.

Doluyu rahmet bildim madem bir ömür.

Boþalan insan seli ve iþte kýrdým dümeni ama hala batmadý teknem.

Günü öðüttüm gitti.

Kendimi de öldürdüm bin kere.

Bir kez dahi yeltenmezdim oysa kendi canýmý yakmaya bilseydim hayatýn ve sevginin asaletini ki bildim de kendimce ve sevdiðimde sayýsýz insan kefil olduðum dostlarým, ahvalim ve tüm dünyam ve insanlýðýma ket vuran binlerce sitem yeni yeni farkýna vardýðým bir eksen ki elzem bildiðim artýk içimde saklý gizem yüklü kýz çocuðu.