Sen İstanbul...

‘’eğer sen yine İstanbul’san

anadolu üstlerine bakıp bakıp

ağlayan

sen eğer yine İstanbul’san

aldanmıyorsam

yine senin emrindeyim

utanmasam

ulan İstanbul sen misin

senin ellerin mi bu eller

peki İstanbul ya ben

ya benim kahrım

ya senin ağrın…(Alıntı)

Metruktür benim yüreğim.

Hayır, asla çünkü bu bir aldatı.

Sensiz şehrin çıkmaz da tadı.

Mademki adı çıktı şehrin

Kodaman kanatlarında aşkın

Evrelere b/öldüğüm şu sefil yüreğim.

Maviden yasım

Yaşlarımı döktüğüm Nisan tasım

Ya, tasam, sevgili?

İstanbul diye düşmüşken yola

Ah, bilemedim nasıl da düştüm ben bu aşka.

Hörgücü iklimin

Mayısın gözlerinde seyreldiğim.

Hüznüme de aşkıma da kefilim

Çünkü aşk sensin bense İstanbul.

Yaktığım ucu mektubun ne ki?

Yüreğimden ötesi değil işte yangının merkezi.

Nazenindir varlığım

Hiçbir kitaba sığmaz sancılarım.

Ah, sevgili:

Bil ki ben senin sarnıcınım

Elbet İstanbul’un da sağdıcı

Adı çıkacağına bu sevginin

Canım neden çıkmadı ki?

Söylenceler ipektir

Ruhumda ne çok kat izi.

Yalnızlığımsa şiire z/emindir

Bahtımda yanar Zühre yıldızı.

Sözcüklerim asla değil ç/engelli

Ruhumda saklıdır koca ömrün özeti

Hem durduk yere sevmedim ben seni

Durduk yere ölebilirim lakin

Layığıyla sevmekse Allah’ın emri

İstanbul’u yâd ederim aşk yerine

Semazen yüreğimden dökülen hüznü de

Diktim mi bir kez sözcüklerime.