Bir Tuhaflık

“İnsanın zihninde dolaşan o tarif edemediği tuhaflıklar vardır ya…”

22 Ekim 2025 – H. Çiğdem Deniz

Bugün kalbime ince bir sevinç dokundu. Arkadaşımın çalıştığı yere yaklaşınca onu aradım. Öğle molasındaymış; “Eğer vaktin varsa, seni görmek isterim,” dedim. Az sonra birlikte, daha önce defalarca uğradığımız o küçük kafeye yürüdük. Ahşap masaların sıcaklığı, kahve buharının camlara bıraktığı izler ve biz… Sohbet edip bir şeyler atıştırırken zaman yumuşadı sanki. Hele söz evlatlara gelince, seslerimiz alçalıştı, kelimeler daha derinden geldi.

O an çantasından bir kitap çıkardı. Orhan Pamuk’un Kafamda Bir Tuhaflık’ı… Günler önce WhatsApp’tan bana fotoğrafını gönderip, “Okudun mu?” diye sormuştu. Ben de “Hayır,” demiştim. Meğer o gün bu sürprizin ilk kıvılcımı gönlünde yanmış.

Kitabı elime aldığımda kapağından çok içine sakladığı not dikkatimi çekti. Kendi el yazısıyla şöyle yazmıştı:

“Kütüphanemden kütüphanene, arkadaşım. 22.10.2025. Kafamda hep tuhaflık zaten.”

O anda anladım ki bazı hediyeler sadece bir eşya değildir; insanın kalbinden kopup gelir ve başka bir kalbin en sakin yerine yerleşir. Çünkü insanın zihninde dolaşan o tarif edemediği tuhaflıklar vardır ya… İşte onları anlayan biri olunca, dünya birden daha yaşanılır olur.

Zaten o tam bir kitap kurdu; sıradan kelimeleri bile kendine dost edinebilenlerden. Şimdi onun raflarından kopan bu kitap, benim kütüphaneme değil, ruhumun en sakin rafına yerleşti. Dostluğun en zarif hâli — kapağı mütevazı, manası kocaman.