Ýki Yitik Ruh

Uzaklarýn, sonsuzluða akan ince bir nehrin kýyýsýnda, kendisine adeta bir elveda denilmeden terk edilmiþ gibi hissetti. Her anýsý, yýpranmýþ bir kumaþ parçasý gibi daðýlýrken zamanýn rüzgârýnda, onun hayatý neredeyse yok olmuþtu. Bir zamanlar kalbini ýsýtan neþenin, gülümsemelerin, sýcacýk kucaklaþmalarýn izleri, þimdi sadece hayaletler misali gölgeler dolaþýyordu. En deðer verdiði duygular, sessizliðiyle çöküyordu üstüne, sevginin anlamý gözlerden kaybolmuþtu uzun zaman önce. Gözünde, düþler artýk solgun ve yitikti; kimsesizce uzak diyarlarýn sokaklarýnda yalnýz yürüyordu. Telefonlar susmuþtu, kapýlar kapandýðýnda ardýnda sessizliðin aðýr yükü kalýyordu. Tanýdýk yüzler yoktu orada, bilindik sesler, sýcaklýðýn izleri yoktu. Yalnýzlýk, omuzlarýnda aðýr bir örtü gibi, hareketlerine karýþýyor ve nefesini sýkýyordu. Yaþam, umutsuzlukla örülü duvarlarýn arasýnda sýkýþmýþtý; elini uzattýðý hiçbir yerde bulamýyordu aradýðý parçayý. O çok denedi, pes etti; yitip giden umutlarýn altýnda, hiçliðin karanlýðýna teslim oldu. Düþ kýrýklarýnýn aðýrlýðý altýnda ezilirken, artýk onlara tutunacak gücü kalmamýþtý; yorgun elleri boþluða uzandý.

Aradýðýyla neyin arasýnda kaybolduðunu unuttuðu gün, kaybedilenlerin izi de silindi zihninden. Sessizlik ve yalnýzlýkla örülü þehirlerin acýmasýz sokaklarýnda, tanýmadýðý duvarlara yaslandý. Dilinden yardým kelimeleri dökülürken, kimseler duymadý. Kendinden uzakta, vurulmuþ bir kuþ gibi, kanatlarýný açamadan yere çakýldý. Ama bir gece, mistik bir rüzgâr esmeye baþladý. Uzak diyarlardan gelen esintide, hýþýrtýlar, fýsýltýlar vardý. Sonsuzluðun kapýlarýný aralayacak, kaderin gizemli öykülerini suskunluða fýsýldayacak bir sýr saklýydý. Karanlýkta, bir ýþýk belirdi gözlerinin önünde, adeta yitik ruhlarýn rehberi. Ölü þehirlerin taþlarýna iþleyen o kutsal an, insani duygularýn ve egzotik arzularýn çatýþtýðý bir rüyanýn baþlangýcýydý. O þehirde, bilinmeyen dillerde söylenen masallarýn arasýnda, unutulmuþ þarkýlar yankýlandý. Her adýmýnda, ruhunun derinliklerine inen bir yolculuk yaptý; denizlerin, çöllerin, ormanlarýn ve yýldýzlarýn hikâyelerinde kendi yansýmasýný bulmaya baþladý.

Bir zamanlar yok saydýðý kendisiyle, kýrýk dökük parçalarýný toplayarak yeniden dokundu. Her acýda, her gözyaþýnda, yeni bir anlam, yeni bir umut saklýydý. Artýk yalnýz deðildi; çünkü gönlündeki boþluða, evrensel bir sevgi tohumunu ekti. Böylece, kendi hikâyesinden kovulmuþ olan ruh, kendi içinde yeni bir hayat buldu. Yalnýzlýðýn karanlýðýndan doðan o gizemli ýþýk, þahane bir insanlýðýn mirasýný taþýyordu; egzotik, bir yaþamýn kapýlarýný ardýna dek açýyordu.

Karanlýklar içinde baþlayan yolculuðu, gün doðumunun ilk ýþýklarý gibi umutla parlamaya baþladý. O eski, yabancý þehir artýk ona korku deðil, sýrlarla dolu bir öðretmendi. Her köþesinde, her taþýnda, geçmiþin yüklerinden arýnmanýn yollarýný fýsýldayan mistik bir dil vardý. Rüzgârýn taþýdýðý esintiler, ona unutulmuþ kelimeleri ve unutulmuþ duygularý hatýrlatýyordu; sevgi, baðýþlama, sabýr. Bir gece, ayýn gümüþ parýltýlarý altýnda, ýssýz bir meydanda karþýlaþtý onunla. O, þehrin gizemli bekçisiydi; görünmezliðiyle var olan, sessizliðiyle konuþan... Ýnsan olmanýn, kayýplarýn ve yeniden doðuþun sembolüydü. Konuþmadan anlaþtýlar; kelimelerin ötesinde bir bað kurdular. Bekçi, ona yalnýzca yolun sonunu deðil, dönüþün anahtarýný da verdi.

Artýk yürürken, hissettiði her adýmda eski yara izleri çekiliyordu. Kalbindeki kýþýn gideceðine, baharýn geleceðine dair bir inanç büyüyordu. Gittiði her mahallede, kendi hikâyesinden parçalar keþfediyor, bazen egzotik bir çiçeðin kokusunda, bazen uzaklarda kaybolmuþ bir ezginin notalarýnda kendini buluyordu. Ýnsanlarýn sessiz bakýþlarý arasýnda, kýrýlganlýðý yeniden þekilleniyor, yepyeni bir güç kazanýyordu. Gecenin derinliðinde yürürken, yýldýzlar ona binlerce yýldýr anlatýla gelen hikâyeler fýsýldýyordu. Her yýldýz bir hayat, her ýþýk bir umut demekti. Onlardan öðreniyordu, karanlýk ne kadar yoðun olursa olsun, ýþýðýn asla yok olmayacaðýný. Kendi kayýp düþlerini, yýldýzlara fýsýldadý bir bir; onlarsa cevap verdi, kucakladý onu bir gece masalý gibi.

Kendi yalnýzlýðýndan bir öz vardý; bu öz, hem insan hem doða, hem geçmiþin kalýntýlarý hem geleceðin hayalleri arasýnda köprü kuran mistik bir andý artýk. Bu yeni benliðiyle, sevgiye tutunmadan da bulduðunu sevebileceðini kavradý. Ne aradýðýný unuttuðu günler, onu hazýrlamýþtý gerçek buluþmaya. Ve sonunda, yitikliðin kýyýsýnda filizlenen bu yeni yaþam, onu önce kendine sonra dünyaya açtý. Artýk sussalar da, þehirlerin taþlarý altýnda gizlenen binlerce hikâyeyi dinliyor, ruhlarýnýn dansýný seyrediyordu. Sessiz bir anla, kendi hikâyesini yazmaya devam etti; insanlýðýn, egzotik ve mistik sýrlarla örülü bir destanýný. Gölgelerin ardýnda gizlenen o kayýp ruh, artýk karanlýkta deðil, kendi ýþýðýnda yürüyordu. Yalnýzlýk bir son deðil, bir baþlangýç olmuþtu; yeniden doðuþun, insan olmanýn ve bilinmezlikte saklý güzelliklerin þarkýsýydý. Ve bu þarký, o þehirde ebediyen yankýlanacaktý…

O sessiz meydanda, ay ýþýðýnýn altýnda yürürken, aniden karþýsýna o çýktý. Göz göze geldiklerinde, sanki zaman durmuþtu. O yabancý, yüzünde hem tanýdýk bir sýcaklýk hem de gizemli bir hüzün taþýyordu.

“Gece seni nasýl aðýrlýyor?” diye sordu o sessiz bekçi gibi, yumuþak bir sesle.

“Daha önce hiç hissetmediðim bir dinginlikle... Ama yine de içimde bir fýrtýna var,” dedi o, kalbini açmaya cesaret ederek.

Yabancý gülümsedi, “Bazen fýrtýna, içimizde yeni bir yolun haritasýný çizer. Gölgelerden kaçmak deðil, onlarla dans etmektir önemli olan.”

“O halde, o dansa seninle devam etmek isterim,” dedi, gözlerinde yeni bir umut ýþýðý belirirken.

Böylece iki ruh, ayýn þahitliðinde yola çýktý. Hikâyeleri karýþtý, dertleri paylaþýldý, hayalleri birlikte örüldü. Her adýmda, kalpleri daha da birbirine kenetlendi.

“Sen ne arýyorsun bu bilinmezlikte?” diye sordu, eski yaralarýyla yüzleþen.

“Sevdiðimi bulmak deðil belki, ama bulduðumu sevmeyi öðrenmek... Sen ne arýyorsun?”

“Kaybettiðim bir þeyi deðil, yeni bir anlamý... Aþkýn kendisi belki.”

Yavaþça elleri buluþtu. O an, gecenin sessizliði içinde, kelimelerin anlamsýz kaldýðý yerde, kalpler fýsýldamaya baþladý. Aþk, bir yelken açmak gibiydi; bilinmeyen denizlere doðru, korkusuzca.

“Bazen en derin yalnýzlýk, en parlak ýþýðýn habercisidir,” dedi diðer.

“Ve en büyük yolculuk, kendini bulmaktýr aslýnda,” diye ekledi ilk.

Sabaha kadar sürdü konuþmalarý; diller, duygular, sessizlik içinde birbirine karýþtý. Onlar için artýk yalnýzlýk deðil, birlikte yazýlacak hikâyenin baþlangýcý vardý. Gökyüzünde yeni bir gün doðarken, iki yitik ruh, artýk birbirinin pusulasý, limaný olmuþtu. Aþk, yelken açtýklarý, sonsuz bir denizin özgürlüðüydü; hiç bitmeyen bir yolculuktu, vesselam.

Mehmet Aluç