Aşk Seninle Birlikte Bir Nehir Gibi Akıyor İçimde

Aşk Seninle Birlikte Bir Nehir Gibi Akıyor İçimde

Aşk, bazen anlam veremediğimiz sözlerin arasından doğar. İnsan, kendini bir sessizliğin içinde bulur; söylenenleri duymasa da kalbinin derinliklerinde başka bir dil konuşur. O dil, nehirlerin akışı gibidir: sonu olmayan, sürekli çoğalan, içimizi taşıyan bir akış. Biz, bu akışın içinde sürüklenirken yalnızca kendimizi değil, birbirimizi de taşırız. Kalbimizde açan çiçekler, aşkın en insanca kanıtıdır. Her dokunuş, bir yaprak; her bakış, bir renk; her sessizlik, bir kokudur. Aşk, baldan tatlıdır çünkü yalnızca dilimize değil, ruhumuza da değen bir tat bırakır. Ve biz, bu tadı her hatırladığımızda yeniden doğarız.

Aşk, insana yazılmış en uzun en güzel cennet kokan alın yazısıdır haktan. Her son, mutlu olmak zorunda değildir; ama her başlangıç, umutla başlar. Biz, bu umutla yürürüz. Sen belki ilk mutlu son değilsin; ama seninle başlayan her cümle, geleceğe taşınan bir huzurdur. Aşk, bir nehir gibi akarken bizi birbirimize bağlar; bir çiçek gibi açarken kalbimizi güzelleştirir. Ve biz, bu akışın içinde kaybolmayız; aksine, kendimizi buluruz. Çünkü aşk, sessizliğe gömülmez; yankısını geleceğe taşır.

Sen aşkla mı doğdun? Bazen düşünüyorum; kalbine dokunan her şeyin bu kadar ışık saçması başka nasıl açıklanabilir? İnsan, dünyaya yalnızca nefes almak için gelmez; bazen bir bakış, bazen bir söz, bazen de bir sessizlikle başkasının kalbine yerleşmek için gelir. Senin varlığın, sanki doğduğun anda bile aşkın ilk yankısını taşıyordu.

Aşk, seninle birlikte bir nehir gibi akıyor içimde. Sonu olmayan bir akış, durmadan çoğalan bir huzursun sanki. Seninle yürürken, kalbimde açan çiçekler bana şunu hatırlatıyor: belki de sen, aşkın kendisinden yapılmışsın. Çünkü her kelimen, her dokunuşun, her susuşun baldan tatlı bir iz bırakıyor. Ve ben soruyorum kendime: her yazılan son mutlu olmak zorunda mı? Belki değil. Ama sen, ilk mutlu son olabilirsin. Çünkü seninle başlayan her cümle, geleceğe taşınan bir yankı oluyor. Sen aşkla mı doğdun, yoksa aşk seninle mi doğdu? Bunu bilmek zor değil: ikisi de aynı anda oldu.

Aşk, sessizliğe gömülmez; yankısını geleceğe taşır. Seninle paylaştığım her an, geleceğin sessizliğinde bile hatırlanacak bir iz bırakıyor. Biz, bu izlerin içinde var oluyoruz. Yalnızlık bizi ayırmaz; aksine, birbirimizi daha derinden duymamızı sağlar. Çünkü sen aşkla doğdun, ben de seninle yeniden doğdum. Aşk, bazen içimizdeki gökyüzünü açar. Nehirler gibi akmaz yalnızca; bulutların arasından sızan ışıkla kalbimizi aydınlatır. Seninle birlikte yürürken, her adımda yeni bir ufuk belirir. Yalnızlık, gölgeleriyle üzerimizi kapatmaya çalışsa da, aşkın ışığı gölgeleri dağıtır.

Kalbimde açan çiçekler, bu kez bir bahçeye dönüşüyor. Her hatıra bir ağaç, her dokunuş bir yaprak, her söz bir rüzgâr... Bahçenin içinde dolaşırken, senin varlığın bana şunu hatırlatıyor: aşk, yalnızca tatlı bir an değil, aynı zamanda büyüyen bir yaşamdır. Aşkın tadı baldan öteye geçer; bazen tuzlu bir gözyaşında, bazen acı bir ayrılıkta, bazen de yeniden kavuşmanın şekerinde gizlenir. Tatların çeşitliliği, aşkın insanca yanını gösterir: her duyguyu kabul eder, her acıyı dönüştürür, her sevinci çoğaltır. Ve mutlu son bu dünyada yoktur, ahrette vardır… Ama aşk, mutlu sonu aramaktan çok, yolun kendisini güzelleştirir. Seninle başlayan her yolculuk, sonuna bakılmaksızın bir anlam taşır. Çünkü aşk, bitişi değil, var oluşu anlamlı kılar, vesselam.

Mehmet Aluç