El Fatiha

Bir renge mahal veren gecenin karanlığı

Top yekûn firar etti gölgeler

Rabbim!

Bu, nasıl bir haşmet nasıldı süregelen

Vahşet

Aşkın kayıp ırkı

İnsan neslinden üreyen…

Hazzın değil hüznün sarnıcı

Bir kalemde dile gelen hasret

Gün mizaçlı şarkılar yok artık yok;

Nazenin sevdasında sözcüklerin artık yalanlara karnım tok

Haiz olduğum sadece iman gücü

Ruha yön veren kudreti

Tüm inancın solmuş benzinde dünün,

Elbet yanar ateşi

Cennetin yolcusu

Cehennem mizaçlı kâbusların gölgede kalmış nice hasreti

Saz söz yok artık:

Her sus payı söylemde saklı hüzün denen ırk

Bir milat ki miadın dolduğu

Bir fıtrat ki s/onsuzluğun soldurduğu

Ümmeti sevginin;

Hürmeti mabedin

Gök gözlü kadın yok artık

Hazandı kapışan ayazla

Hüzündü solan dünün sayacında

Ansızın firar eden ve o işte o musalla

Taşı:

Aş eren hüznün sür-git gözyaşı

Meali ne ki kalan ömrün?

Mihenk taşı kayıp sevgisiz tüm renklerin

En çok kara

Kara gecedeki karıncaya dahi can vermişken Rabbin hikmeti;

Tek duyan,

Tek gören

İlahi Aşkın havsalasında kâh yanan kâh sönen

Hızmam yok,

Hırkam yok:

Annem yok:

Dünümde saklı göğün cennet kapısı

Yarınımsa rüzgârın bahtı

Bir kıvılcıma dönüşen

Kıyamet alameti gidişlerin

Nasıl ki yok dönüşü

Sarmalında tüm nazın niyazın

El-Fatiha her d/okunuş

Azabın zerresinden uzak olsun yaralı na’şın

Yandıkça bu acının telaşından

Soluk benzindeki yakarışlarımdan

Hem ümmet hem mabet

Yamalı göğün sileceğinde saklı mizacım

Yaşadığım kadar da cayır cayır yanacağım…