Yadigar...

Neşesi ç/alıntı idi düşlerin ve de düş maliklerinin.

Issızlığa yenik düştü şehir ama yetmedi

Derken gözünden yaş düştü mahşerin

Beklemeye alındığı kadar iç sesin

Tükenmeye yüz tuttu ahali

Göçebe hayaller meclisinde

Sükûnete dair iken sessizlik

Kaftanı ruhuna bol gelen huzur çeşmesinde

Sağalttığı kadar şair hüznünü…

Acıların açmazından firar eden her damla yaş

Yasın da maliki iken ruhun endamı

Aşkın İlahi Ç/ağrısı

Ve sözcükler…

İtham dolu külfetler

O cendere ki:

Mabedi k/ayıp bir mısra adeta

Matemin ç/ağrısına yenik düşen son v/eda

Hazandı soluksuz bir mevsimi

Yâd eden şairin sevgili kalemi…

Hüzündü mısralardan firar eden nöbeti

Sahiden de sonlanmış mıydı sahi şairin?

Gecesi gündüzüne karışan o yolculuk

İki kişilik bilete talim eden yegâne varlık:

Anne sesi

Anne dokunuşu

Annenin dirayeti mademki geçmişti şaire

En çok da hocanın ettiği huzur veren dua:

El Fatiha…

İçtimada geçen ne çok zaman

Zerre de kuşkusu yok iken kimince dillenen

Her yalan

Yankısı duyulsa ne ki zillerin?

Ve işte yüreğe konuşlu;

Ruhun dipsiz kuyusu

Merhameti sonsuz Rabbine dönük yüzü

Ve huzuru…

En çok da hüznün rengi,

Emsalsiz rüyaların var mıydı sahiden de eşkâli?

İçre dönük o vakur yolculuk

Dış kapının dış mandalı olmasa gerek sevginin yoldaşı

Hazanın görevi ve nöbeti sonlanmıştı o gece:

Ne silik ne soluk acının kasvetine bürünendi dile gelmeyen o nida

Kibirli gölgelerin mahareti vardı ya da yok

Ne de olsa şairin idi gözü, alabildiğine tok.

Top yekûn firar etti duygular

Kaynadıkça ruhun acısı, firar

Edilgen değildi nasıl ki matem yüklü kader

Ve işte sonlanan nefes ve anılar

Anneden evladına yadigâr…