Masada Kalan Son İzin

Masada Kalan Son İzin

 Göğün gözyaşını içime indiriyorum

Kurak taşlara serpilmiş bir serinlik gibi

Daralan odalarda

Bir nefesi ateşe veriyorum

Karanlık bir iz bırakıyorum

Sözlerin sahilinde

 Bir hayalin geziniyor

Uykunun ıslak perdesinde

Bir geceyi çiğniyorum

 En karanlık yerinden

Bir çiçeğin tadı sızıyor boğazıma.

Gökyüzünde şiir

Kimi renge dönüyor

Burada ona gece rengi diyorlar

Ben ona senin rengin diyorum

O renge yıldız bakışların ne çok yakışıyor

Parlıyor evrenim sana

Yalnızlık sokaklarında yürürken

Ceplerimden ellerimi çıkarınca

Bir boşluk düşüyor kaldırıma

Adımı unutan bir uğultuyla

Kayboluyor sessizliğin içinde

Biraz daha seni biriktiriyorum

Kalbimin kasasında

Biraz daha kendimi kaybediyorum

Eksildikçe

En ağır armağanım oluyorsun

İçimin gizli odasında

Camın üzerinde

Bütün birikimlerimi diziyorum

Harf harf bakışlarını

Yan yana getiriyorum

Birlik olup dönüyorlar

Gitmeyi bilen yanların

Kalanların önüne set çekiyor

Donuyorum

Hiçlik dokunuyor parmaklarıma

Ne çok soğuk yüzler var

Gitmemeyi alışkanlık edinmiş,

Vedalaşmadan uzaklaşan

Sessizliği

En çok beni üşüten

Ne çok yüz üretmiştin oysa

Bir tek kişiden

 Ne çok eklemiştim sana

Hiçbirine denk gelmesem de

Ben hepsinin içinde

Hep seni sevmiştim

Bir tane

Gelmeyi bilen olmasa da

Seni beklemeyi ekleyip

Açık kapılarımın kilidini açmıştım

Seninle birlikte akşamı toplayıp

Masada kalan son izini

Işığın altından da bırakmıştım

Şimdi ceketimi ilikleyip

Üşümenin üstüne koymuştum

Kimine adını daha az söyleyip

 Susuşlarımdaki izlerle

Tutmuştum kendimi

Bütün yüzlerim dökülüp gittiğinden beri

Gece tozarak sökülüyor tenimden

Ben yarım yarım ağlarken

Eski bir hüzün çınlıyor içimde

Boşluk yerine.

Kalan o son boşluğu

 Şiirin altına imza sen diye atıp

 Her gece onunla avunuyorum

Mehmet Aluç