Vahşetiyle Üzerimize Gelenleri Yok Etmeden Yeni Yıl Takvim Bize Ne Getirebilir ki

Vahşetiyle Üzerimize Gelenleri Yok etmeden Yeni Yıl, Takvim Bize Ne Getirebilir Ki?

Eski yılın yükü hâlâ omuzlarımızda: pahalılık gibi keskin bir yabancılaşma, açgözlülükle büyüyen boşluklar, vicdansızlığın soğuk yüzü, savaşın ve vahşetin kanlı izleri… Dünya aynı dünya; insan aynı insan... Yıl değişiyor ama içimizdeki karanlık değişmeden, takvim yapraklarının yenilenmesi ne dönüştürebilir? Yeni yılın kapısında dururken, bu soruyu daha derin bir yerden ele almak gerekir. Çünkü zaman yalnızca rakamların akışı değil, insanın kendi içindeki dönüşümle anlam kazanır. Eğer insan kendi içindeki açgözlülüğü, hoyratlığı, vicdansızlığı sorgulamazsa, yeni yıl sadece eski yılın başka bir kopyası olur.

Eski yılın aynası

İnsanlığın açgözlülüğü, dünyayı tüketen bir ateş gibi büyüdü.

Savaşlar, vahşetler, yıkımlar, vicdanın sustuğu anlara büründü.

Dünya aynı kaldı çünkü insan değişmedi.

Yeni yılın ihtimali

Yeni yıl, ancak içimizdeki karanlığı, içimizdeki aç doymaz zenginler yok olmadan ne değişebilir ki?

İnsan, kendi içindeki hoyratlığı dönüştürmedikçe, dışarıdaki dünya da değişmez.

Yeni yıl, bir takvim; bir iç yolculuk davetidir.

Eski yılın kapısından veda ederek yenisine girerken gördüklerimiz hâlâ gözlerimizin önünde: Pahalılığın boğucu nefesi, açgözlülüğün doymak bilmez pençesi, vicdansızlığın taş kesmiş kalbi, savaşın kan kokusu, vahşetin çığlığı… Dünya aynı dünya; insan aynı insan... Takvim değişse de insan değişmeden olmuyor yeni şeyler, güzel olanlar…

Dehşetin Yüzleri

Sokaklarda yankılanan açlık, bir çocuğun gözlerinde büyüyen boşluk…

Açgözlülük, sofraları değil vicdanları tüketti.

Savaş, şehirleri değil insanlığın ruhunu yaktı.

Vahşet, yalnızca bedenleri değil, umutları da parçaladı.

Vahşetiyle üzerimize gelenleri parçalamadan yeni yıl, takvim bize ne getirebilir ki? Vesselam.

Mehmet Aluç