Her Þey mi Yalandý?

O akþam, evin duvarlarý sanki üzerime geliyordu. Apar topar eþyalarý hazýrlýyordum; eski bir bavula rastgele atýlan kýyafetler, bir iki kitap, belki bir fotoðraf albümü – hepsi karýþýk, hepsi yarým yamalak. Koridora koyuyordum onlarý, sanki o dar koridor bir çýkýþ kapýsýymýþ gibi, bir umut yoluymuþ gibi. Ama nereye gideceðimi bilmiyordum. Bilmiyordum gerçekten. Kalbim göðsümde bir kuþ gibi çýrpýnýyordu, kanatlarý kýrýk, uçamayan bir kuþ. Bu haldeydim iþte: kaybolmuþ, köklerinden kopmuþ, rüzgârýn savurduðu bir yaprak gibi.

Her þey bir hafta önce baþlamýþtý. Ya da belki daha önce, yýllardýr birikiyordu bu fýrtýna. Adým Elif'ti, otuzlu yaþlarýmýn ortasýnda, bir þehirde sýradan bir hayat süren bir kadýn. Ýþim, evim, arkadaþlarým vardý – en azýndan öyle sanýyordum. Ama hayat, bazen bir anda her þeyi silip süpüren bir sel gibi gelir ya? Benimki de öyleydi. Kocamla – hayýr, artýk eski kocamla – aramýzdaki o ince bað, kopmuþtu. Tartýþmalar, sessizlikler, sonra da o son kavga. "Git!" demiþti bana, gözlerinde öfke deðil, yorgunluk vardý. "Git ve bir daha dönme." Gitmek mi? Nereye? Bu ev, bu þehir, bu hayat benim miydi yoksa sadece bir yanýlsama mý? Bavulu doldururken ellerim titriyordu. Ýçine attýðým her eþya, bir anýyý taþýyordu. O mavi kazak, annemin hediyesiydi; soðuk kýþ gecelerinde sarýlýrdým ona, sanki annemin kollarý gibi. Annem... Ah, annem. Yýllar önce kaybetmiþtim onu, kanser onu benden almýþtý. O gittiðinden beri, kendimi tam hissetmiyordum. Belki de bu yüzden evliliðimde tutunmaya çalýþmýþtým, bir liman aramýþtým. Ama limanlar da batabilirdi, deðil mi? Koridora koyduðum çantanýn fermuarýný çekerken, gözyaþlarým damladý üzerine. Neden aðlýyordum? Korkudan mý, özgürlükten mi? Bilmiyordum.

Dýþarýda yaðmur baþlamýþtý, pencereme vuran damlalar gibi ritmik, ama acýmasýz. Sokak lambalarýnýn ýþýðý, odanýn köþelerini aydýnlatýyordu, ama içimi deðil. Oturdum yere, sýrtýmý duvara yasladým. Nereye gidecektim? Þehrin öteki ucundaki ablama mý? O, kendi hayatýyla boðuþuyordu, iki çocuðuyla, boþanmýþ bir kadýn olarak. "Gel," derdi elbette, ama yük olmak istemiyordum. Ya da eski bir arkadaþýma? Lise yýllarýndan kalan, ara sýra mesajlaþtýðýmýz biri. Ama o kadar uzaklaþmýþtýk ki, kapýsýný çalsam tanýr mýydý beni? Hayýr, hayýr. Belki bir otele, geçici bir sýðýnaða. Ama sonra? Para, iþ, yeni bir baþlangýç... Bunlar korkutuyordu beni. Ýnsan, alýþkanlýklarýndan kopunca, çýplak kalýrdý. Ben de öyleydim iþte: çýplak, savunmasýz. Anýlar akýn etti zihnime. Çocukluðumda, babamla birlikte yaptýðýmýz o uzun yolculuklar. Arabada, radyodan yükselen eski þarkýlar, yol kenarýndaki tarlalar. "Hayat bir yolculuktur, Elif," derdi babam. "Nereye gittiðin deðil, yolda ne hissettiðin önemli." Ama þimdi, yolda hissettiðim sadece boþluktu. Babam da gitmiþti, kalp kriziyle, ansýzýn. Ailemden geriye sadece anýlar kalmýþtý ve onlar da acýyordu. Neden her þey bu kadar kýrýlgandý? Neden insanlar, sevdikleriyle vedalaþmadan gidiyordu? Belki de ben de gidiyordum, vedalaþmadan kendimle. Kalktým ayaða, koridordaki eþyalara baktým. Bavul, bir sýrt çantasý, bir poþet dolusu küçük eþya. Hepsi bu muydu hayatým? Yýllarýn birikimi, bu kadar mýydý? Ýçimde bir ses yükseliyordu: "Durma, git. Kendini kurtar." Ama baþka bir ses: "Nereye? Kim için?" Duygularým bir savaþ alaný gibiydi; öfke, üzüntü, umut, hepsi birbirine karýþmýþtý. Belki de bu, bir fýrsat mýydý? Yeniden doðmak için. Ama doðmak acý verirdi, biliyordum. 

Ýlk adýmý atmak, en zoruydu. Telefonum çaldý birden, ekranýnda onun adý: Emre. Eski kocam. Kalbim duracak gibi oldu. Açmadým. Mesaj geldi: "Neredesin? Konuþalým." Konuþmak mý? Artýk kelimeler yetmiyordu. Yýllarca konuþmuþtuk, ama dinlememiþtik birbirimizi. O, iþiyle meþguldü; ben, yalnýzlýðýmla. Aþk, baþlangýçta bir ateþ gibiydi, ama söndüðünde kül býrakýyordu. Ben o küllerin arasýnda boðuluyordum. Cevap vermedim, telefonu kapattým. Sessizlik, en iyi cevaptý. Dýþarý çýktým, yaðmura raðmen. Kapýyý kilitlemedim bile, sanki dönecekmiþim gibi. Sokaklar ýslak, insanlar aceleyle evlerine koþuyordu. Ben ise yavaþ yürüyordum, bavulu sürükleyerek. Bir otobüs duraðýna sýðýndým, tabelaya baktým: Þehrin çýkýþýna giden hatlar. Nereye? Belki denize doðru, belki daðlara. Bilmiyordum. Ama biliyordum ki, gitmek kalmaktan iyiydi. Ýçimde bir kývýlcým yanýyordu artýk: hayatta kalma isteði. Ýnsanlar, kýrýldýklarýnda daha güçlü olurlardý, deðil mi? Belki ben de öyle olacaktým. Otobüs geldiðinde, bindim. Cam kenarýna oturdum, yaðmuru izledim. Yolculuk baþladý. Hala nereye gittiðimi bilmiyordum, ama belki de önemli olan buydu: Bilmemek, ama ilerlemek. Hayat, belirsizliklerle doluydu ve ben, o belirsizliðin ortasýnda, kendimi yeniden bulacaktým. Gözyaþlarým akýyordu, ama bu sefer rahatlama gözyaþlarýydý. Apar topar baþlamýþtý her þey, ama belki de bu, yeni bir hikâyenin baþlangýcýydý. Ýnsanýz biz, düþeriz, kalkarýz. Ve her kalkýþ, bir zaferdir, vesselam.

Mehmet Aluç