Bir fýsýltý örselendi öncesinde gecenin ve göðün tembihli yarýklarýnda b/ölündü bulutlar.

Esmer tenli gece aydýnlandý oysaki ýþýk deðildi yanan sadece bir aldatmaca dolgun dudaklý kadýnlar deðildi uçuþan renklerin doðasýnda mahsur kalan sadece yaðmurda telef olan kuþlar.

Bir batýnda çaktý þimþek bir batýnda karanlýða gömüldü þehir.

Ablukaya alýnmýþçasýna yollar ve söz öbekleri.

Mavi püsküllü gezegen tanrýsal boþluðu tüm çekincelerin bazen bir mizansen bazense dizanteri olmuþ insan izlekleri oysaki geliþmiþti bilim ve insanlýk artýk hatmetmiyordu batýl hastalýklarý en çok da atýl beynin kývrýmlarýnda debelenen nöronlar.

Aklý almazken kiminin…

Kimininse aklý fazla geliyordu ve iþte çaðlayan gün ýþýðý haykýran ruhun dumanlý efkârý alt edecekken dünde kalaný elbet ruminasyon deðildi asla olmasý gereken sadece gün mizaçlý insan izlekleri.

Saltanatý sonlanmýþ ya da henüz doðmamýþ.

Sürgün hayatý yaþayan padiþahýn fermaný kaybolmuþtu madem mahzende matem ötesi gri beneklerin tapýndýðý gaipten gelen o fýsýltý örtüþen kâh cesaret kâh zafiyetle.

Ölümsüz deðildi insan öykündüðü ne varsa hepten yalan.

Ötesiz berisiz kimi zaman meylettiði yine yalan yine dolan.

Masum izlekler firarda.

Migreni tutmuþtu cihanýn bir kere ve iþte sonlandý yalnýzlýðýn çaðrýsý.

Gök selametle ayrýldý bin parçaya.

Ayrýk düþler sonlandý nasýl ki harp edenlerin nefreti idi insanýn boyunu aþan ve göðün telaþlý kuþlarý ant içti uçmamaya ne de olsa kanayan kanatlarý artýk siyahýn gölgesiydi hem görünmeyen hem de ruhunu þeytana satan bin bir renkli uðultular dindi ansýzýn:

Yer de gök de fermanýný sonlandýrmýþken ve bu sefer yerküre ayrýldý bin parçaya bir bilinmezin örtüsünü nasýl ki çekmiþti üstünden ve iþte Tanrýnýn yoldaþlýðýnda önce çocuklar uyandý derin uykudan sonra feri sönen yýldýzlar çakmak çakmak yaðdý baþ aþaðý edilmiþ ne var ne yoksa en çokla en azýn kapýþtýðý noktada zirveye yerleþti imleç ve artýk her þey yazarýn parmaklarýnýn ucunda doðmayý bekledi oysaki bekletilmeye gelmezdi yazar, yazmadýðý ne varsa tek tek d/okundu üstünkörü deðil üstelediði hiç deðil ne de olsa acelesi yoktu artýk yazmanýn þevkine yenik düþtü ve pencerenin ansýzýn kapanmasýyla dindi rüzgâr.

Önce ýþýklar yandý ardýndan mehtap tüm ihtiþamý ile aydýnlattý þehri ve iþte ela ýþýltýlarýnda gözbebeklerinden uyku akmadýðý kadar akýyordu ilham ve bir elinde kalem bir elinde esen rüzgâr usulca fýsýldarken kulaðýna belki de itiraf edemediði kadar üþüyordu annesi az evvel gördüðü o kýsacýk rüyasýnda:

Uyku mahmuru belki de uykunun en tatlý yerinde en çok da sevginin dokunulmazlýðýnda anne özlemini giderircesine…

Yazdý ve yazdý daha da yazacaktý uyku beþiðine usulca çaðýrýrken yazarý:

Iþýyan gün deðildi henüz.

Iþýyandý yüreði ve dile getirmeye doymadýðý fermanlarý:

Ne Kadý kýzý ne de Peri Padiþahý ama ilham perisinin sadýk olduðu kadar yazarýn da sadýk olduðu deðerleri ve nüktedan yüreðinde tüm saklý tuttuklarý…