Gece gündüz hiç hareket bitmez Þiþli sokaklarýnda. Bazen bu insanlar neden bu kadar telaþlý diye kendi kendime sormadan edemezdim. Aslýnda burada çalýþýrken insanýn düþünmeye pek vakti kalmaz. Mutlaka yapýlacak bir þeyler bulunur. Sanki hiç bitip tükenmeyecek bir enerjiyle yüklüdür insanlar. Burada görev yapan polisler zaman geçtikçe insanlar hakkýnda bir sosyolog ya da bir psikolog kadar bilgi sahibi olurlar. Bazen birkaç dakika konuþtuðunuz bir insanýn sosyal ve ekonomik durumu, psikolojisi, medeni hali gibi pek çok þeyi tahmin edebilirsiniz. Dolapdere semtinin bir kýsmý Beyoðlu ilçesine bir kýsmý da Þiþli’ye baðlýdýr. Diðer semtlere göre burada suç oraný biraz fazladýr. Bu nedenle yaþanan olaylarda Beyoðlu ve Þiþli polisleri zaman zaman bölgenin kimin tarafýnda kaldýðý konusunda görüþ ayrýlýðýna düþer. Bazý olaylarda da birlikte görev yapmak zorunda kalýrlar. Bölge farký ortadan kalkar. Hiç kimse bölgenin kimde olduðunu düþünemez herkes olayý sonuçlandýrmak için çabalar.

         Karanlýðýn ýþýkla, suçlunun suçsuzla, iyinin kötüyle, gerçeðin yalanla karýþtýðý bir tablonun cam mozaikleri gibidir burasý. Öyle ki merhamet bazen suiistimal edilebilir. Ýyi niyet görmezden gelinebilir. Bazen suçlular masum, suçsuzlar da gerçek suçlu olabilir. Unutulmuþ ya da hatýrlanmak istenmeyen kiþilerin sessizce kaybolduðu, karanlýðýn knossos labirenti gibidir burasý. Bazen bir cinayetin anatomisini düþünmek gibidir burada yaþamak. Herkes ya alýcý, ya da satýcýdýr. Herkes birbirini koruyup kollayan, tekdüze bir yaþamýn aktif oyuncularý gibidir. Kimine göre ayakta kalabilmek için sert ve güçlü olmak lazýmdýr. Acýmasýz ve merhametsiz bir dünyada yapýlacak en iyi iþ; Kendi kendini daha güçlü hale getirebilmektir. Kimine göre de sevgisiz ve merhametsiz bir dünya; Sonunda uçurumdan aþaðý yuvarlanarak yok olacak altýn bir küre gibidir.

       Bazen düþünürdüm… Biz Polisler bu hayatýn neresindeyiz? Bazen kendimi toplumdan soyutlanmýþ, bazen de belanýn ya da kötülüðün en dibine yuvarlanmýþ gibi hissederdim. Ne olursa olsun atalarýmdan öðrendiðim gibi yaþayacaktým. Daha adil bir dünya ve kötülüðün olmadýðý bir yaþam için bana düþen görev neyse, onu yapmalýydým.

        O gece Beyoðlu Polis ekipleri Dolapdere’de bir aracý kovalýyordu. Araç içindekiler bir iþ yerini soyarak kendilerini son anda fark eden devriye ekiplerinin dur ikazýna uymayarak kaçmaya baþlamýþtý. Kurtuluþ son durakta olduðumuz için aracýn kaçýþ istikametine en yakýn olan ekip bizdik. Telsizle bir hayli telaþlý anonslar yapýlýyordu. Haber merkezi aracýn kaçýþ istikametini söylerken sýk sýk ekiplere dikkatli olunmasý konusunda ikazlar yapýlýyordu. Aracý kovalayan Beyoðlu ekibi; Divan Kavþaðýndan Kurtuluþ semtine doðru geldiklerini ancak burada bir ara sokakta, aracý kaybettiklerini anons ediyorlardý. Kurtuluþ semtinde biz vardýk ancak yüzlerce ara sokak vardý. Araç herhangi birinde olabilirdi. Derken araç birdenbire tam önümüze düþüyor. Bu sefer Beyoðlu ekiplerin gözden kaybettiði aracý þimdi biz kovalamaya baþlýyoruz. Haber merkezine telsizle aracýn kaçýþ istikametini bildiriyoruz. Bütün Þiþli devriye ekipleri alarma geçiyor. Gecenin saat üçünde siren sesleri, telsiz anonslarý birbirine karýþýyor. Önümüzdeki siyah araç kaçarken adeta ölümle yarýþýyor, ancak bu semti bizim kadar bilmediðini anlýyoruz. Çünkü ara sokaklardan hemen birkaç sokak aþaðýdaki ana caddeye inemiyor. Sanki çýkýþ noktasýný bilemeyen kafesteki bir fare gibi bir o sokaða bir bu sokaða giriyor. Bu bizim için büyük bir avantaj, çünkü ayný semt içinde ve sokaklarda döndüðümüzden diðer bölgelerdeki devriye halindeki tüm ekiplerimiz kýsa sürede kapanma noktalarýna yerleþmeyi baþarýyor. Telsizle sürekli anons ederek aracýn muhtemel kaçabileceði sokaklarýn giriþinin tutulmasý için anons ediyoruz. Panikle kaçan araç bir sokaktan bir daha geçiyor. Ancak araç modeli yüksek ve süratli olduðu için zaman zaman aramýz açýlýyor, dar bir sokaða gelince yavaþlamak zorunda kalýyor. Yaklaþýk beþ on dakika süren kovalamaca sonunda ters yöne giren araç, karþýdan gelen ekibimizin sokaðý kapattýðýný görünce arada kalýyor. Geri dönse biz varýz. Ýlerde önünde de bir ekip var. Araçtan inip bir alt sokaða doðru koþmaya baþlýyorlar. Buradan ana caddeye iniyorlar. Bir tanesinin elinde bir çanta var koþarak büyük bir apartmanýn içine giriyorlar. Ancak ilginçtir ki bizde apartmana girmek istediðimizde apartman kapýsý açýlmýyor. Ýçeriden muhtemelen kilitliyorlar. Apartmandaki bütün zillere basýp kapýyý açmalarý için dýþardan baðýrýyoruz. Ancak gecenin ilerleyen saatinde hiçbir daireden bir yanýt gelmiyor. Nihayet dýþarýdan baðýrma seslerimizi duyan yaþlý bir vatandaþ pencereye çýkýyor. Sanki aðýz birliði etmiþçesine hepimiz ona doðru baðýrýyoruz;

            -Amca kapýyý aç! Amca kapýyý aç! …

 Ancak yaþlý adam gayet sakin; Ne var? Ne oluyor burada? Diyor.

            -Amca kapýyý aç diyoruz sana. Polis! Görmüyor musun? Þu kapýnýn otomatiðine bas, içeri hýrsýz girdi. Diyoruz.

 Yaþlý adam en sonunda anlamýþ olacak ki; Tamam tamam bekleyin bir dakika þimdi basýyorum. Diyor.

Ancak o birkaç dakikalýk bekleme bile bize saatlerce sürmüþ gibi geliyor. Elimizde silahlarla açýlan kapýdan apartmanýn içine doðru giriyoruz. Kimimiz aþaðý bodrum katýna kimimizde üst katlara doðru çýkýyoruz. Birinci kata çýkan arkadaþlar yangýn merdiveninin kapýsýnýn açýk olduðunu söylüyorlar hepimiz birinci kata çýkýp, açýk olan yangýn merdiveninden aþaðýya doðru iniyoruz. Ancak burasýda diðer bir caddeye doðru açýlýyor. Caddenin hemen karþýsýnda bir benzin istasyonu var. Yan tarafýnda kapalý bir restoran. Elimizde silahlar koþarak benzin istasyonuna giriyoruz. Çalýþanlara kaçan birilerinin olup olmadýðýný söylüyoruz. Ancak içerde oturduklarýný bu nedenle, kimseyi görmediklerini söylüyorlar. Hepimizde bir huzursuzluk ve panik havasý baþlýyor. Kendi kendimize adamlarý elimizden kaçýrdýk diye üzülüyoruz.  Caddeye daðýlýyoruz. Ancak kimse yok. Sanki yer yarýldý yerin içine girdiler. Benzin istasyonunun her ihtimale karþý içini tuvaletlerini kontrol ediyoruz. Tuvaletler benzin istasyonunun arka tarafýnda kapýlarý açýk içerde kimse yok. Buradan saðlý sollu iþyerlerini kontrol ederek yürüyoruz. Yanýmýza cinayet büroda çalýþan sivil arkadaþlarda araçla geliyorlar. Ramazan abi araçtan inip;

                 -Ne oldu kaçýrdýnýz mý? Diyor.

                 -Abi sanki yer yarýldý içine girdiler hiçbir yerde yoklar. Diyorum. Arkadaþlarla yürürken kimimiz apartmanda saklanmýþ olabilir. Kimimiz ana caddede bir iþyerine girmiþ olabilir. Kimimizde bir araca binip gitmiþ olabilirler diye çeþitli fikirler ileri sürüyorlar. Zaten Dolapdere Kurtuluþ böyledir bir kere gözden kaçýrýrsanýz bir daha iþiniz zor olur. Cadde üzerinde yürürken Ramazan abi yanýmda bir sigara yakýyor. Ýlerde sað tarafta tek baþýna yürüyen bir kadýný göstererek;

                 - Þu kadýný durdurun kontrol edin! Diyor.

Hemen koþarak kadýna arkadan yaklaþýp; Bayan bekle biraz polis! Diyoruz. 

           Ancak kadýn aniden koþmaya baþlýyor. Daha birkaç metre gidemeden yakalýyoruz. Bunun kadýn kýlýðýna giren bizden kaçan þahýslardan biri olduðunu anlýyoruz. Büyük bir þaþkýnlýk yaþýyoruz. Çünkü bu kadar kýsa sürede nasýl kýlýk deðiþtirdiðine hayret ediyoruz. Onu hemen olay yerinde kelepçeleyip terk edip gittikleri aracýn yanýna getiriyoruz. Aracýn kapýsýný açtýðýnda; Ýþyerinden yüklü miktarda çaldýklarý bilgisayar parçalarý ve bir miktar parayý aracýn içinde bize gösteriyor. Kaçan diðer þahsý bulmaksa artýk bizim için çok kolay. Bu þahsýn verdiði ifadelerle artýk onunda kaçma þansý yok. Bunu biliyoruz. Ýþyeri soyulan vatandaþa ulaþarak malzeme ve paralarýný karakolda teslim ediyoruz. Hýrsýz Nezarethaneye konuluyor. Karakolda bizden kaçýnca benzin istasyonunun tuvaletinde elindeki çantanýn içinden çýkardýðý kadýn kýyafetlerini giydiðini, peruðu taktýðýný, hemen buradan çýkarak caddeye koþtuðunu, diðer arkadaþýnýn yangýn merdiveninden indikten sonra arka yola kaçtýðýný onu görmediðini, kendisinin uzaktan bizi görünce bu iþyerinin ara kapýsýnda gizlendiðini, bizim uzaklaþtýðýmýzý düþünerek caddeye çýktýðýný, ancak yakalandýðýný söylüyordu. Peki, bu kadýn kýyafetlerini niçin taþýyorsun diye sorduðumuzda kaçamak cevaplar veriyor. Trans bir arkadaþýnýn olduðunu ona götürdüðünü söylüyordu. Ýfadeleri çeliþkiliydi. Belki de daha büyük bir soygun planlýyorlardý.

        Ramazan abi az sonra telsizle bizi Elmadað caddesindeki bir kahvehaneye çaðýrýyor. Sabaha karþý gündüz nöbetindeki arkadaþlarla görev deðiþiminden önce bazen buraya giderek bir yorgunluk çayý içiyoruz. Ýçeri girdiðimizde sivil arkadaþlara biz de iki ekip katýlarak çay içip kahvaltý yapýyoruz. Ramazan abiye;

            - Abi sen arkasýndan nasýl anladýn onun kadýn kýlýðýna girmiþ hýrsýz olduðunu yürüyüþünden mi? Diye soruyorum.

             Ramazan abi; Hayýr yürüyüþünden deðil omuzlarýndan. Diyor. Çünkü erkeklerin omuzlarý kalçadan geniþ olur, kadýnlarda ise omuz ve kalça aynýdýr ya da kalça omuzdan daha geniþ olur. Bende arkadan bakýnca; Omuzlarý daha geniþti.  Erkek olduðunu anladým. Trans bireylerde bu saatlerde bu caddede çok gezmedikleri için þüphelendim. O yüzden durdurun dedim diyor.

         Hepimiz bir yandan kahvaltýmýzý yapýp çayýmýzý yudumlarken, bir yandan da Abi bu teknik ayrýntýyý öðrendiðimiz iyi oldu diyerek gülüyoruz… Neþeli kahkahalarýmýz Elmadað caddesinde yankýlanýrken iyi bir iþ baþarmanýn sevinci bütün yorgunluðumuzu unutturuyor.