Kastamonu ilimizin Þenpazar ilçesinde görevliyken tele takýlarak hayatýný kaybeden Ayýnýn hikâyesinden sonra baþýmýzdan geçen ilginç bir diðer olayda buydu. Doða harikasý Þenpazar ilçesinde neredeyse bir yýlýmý doldurmuþtum. Buradaki sakinliðe ve huzura alýþmýþtým. Geçen kýþ tellere takýlarak ölen Ayýyý unutamýyorduk. Ancak doðal yaþam kendi içerisinde katý kurallarý olan bir ölüm kalým savaþý gibiydi. Bu doða harikasý küçük ilçede; Ayýlar, tilkiler, kurtlar, karacalar, tavþanlar eksik olmuyordu. Kýþ aylarýnda yiyecek bulamayarak aç kalan hayvanlar geceleri ilçe merkezine kadar iniyorlardý. Yüksek kesimlerde yaðan kar, bazen iki metreyi buluyordu. Karayollarý, Belediye, Özel Ýdare araçlarý durmaksýzýn çalýþýyordu. Ýlçe merkezinde þöyle kýsa süreli bir yürüyüþe çýktýðýmýzda; Kahvehanelerde soba baþýnda ýsýnan insanlarý gördükçe aklýma kendi memleketim geliyordu. Nedense karlý havalarý çok seviyordum. 

            Þenpazar ilçemizde kar yaðdýðý zaman yüksekte olan mahallelere araçla çýkmak mümkün olmuyordu.Buralarda olay olduðu zaman, birkaç kilometre yürümek zorunda kalýyorduk. Dað eteklerine aralýklarla yapýlmýþ eski ve ahþap evlerde, genellikle yaþlý ve emekli vatandaþlarýmýz kalýyordu. Isýnmak için kýþýn odun sobasýnda ateþ yakan yaþlý vatandaþlarýmýz, uyuyarak ateþi kontrol edemeyince yangýn çýkýyordu. Yangýn çýkan bu eski ahþap evlere, Ýtfaiye ve  ambulansla birlikte ulaþmakta güçlük çekiyorduk. Geceleri yüksek olan mahalle ve ormanlýk alanlarda karda saplanýr kalýrýz korkusuyla devriye gezemiyorduk. Ancak olay olduðu zamanda bir þekilde ulaþýyorduk. Nejat Uygur’un Cibali Karakolu tiyatrosunda söylediði gibi iman gücüyle gidiyorduk.

           O gece karlý ve fýrtýnalý bir hava vardý. Karla rüzgâr birleþince hava daha soðuk oluyordu. Bazen merkeze doðru giden týrlar yüksek rakýmlý, kývrým kývrým uzayan tek þeritli yollarda kalýyordu. Bu nedenle anayol ve güzergâhlarý sýk sýk kontrol ediyorduk. Aracýmýzýn camýna vuran kar taneleri farla aydýnlanan yolda uçuþarak adeta zaman tünelinin içinden bizi bir meçhule sürüklüyordu. Aracýmýzýn içi sýcak, keyifli bir müzik eþliðinde sohbet ederek yavaþ yavaþ devriye geziyorduk. Derken ani bir sesle irkildik. Aracýn arkasýndan bir gürültü gelmiþti. Kendi kendimize acaba tepeden bir kaya mý yuvarlandý dedik. Hemen aracý sað tarafa alarak, park edip aþaðý indik. Ekip otomuzun arka tekerleðinin hemen yanýnda açýk kahverengi tüylü, iri siyah gözlü, sevimli bir karaca yatýyordu. Biraz daha yanýna yaklaþtýðýmýzda sol kalçasýnda derin bir yara gördük. Hayvan korkudan titriyordu. Bizde büyük bir þaþkýnlýk içindeydik. Karaca yoldan karþýya geçmek isterken muhtemel kar fýrtýnasýndan dolayý aracýmýzý göremeyerek çarpmýþtý. Sað tarafýndaki yara büyük ve açýktý. Ne yapacaðýmýzý þaþýrmýþtýk. Hayvaný okþayarak sakinleþtirmeye çalýþtýk. Ayaða kalkacak durumda deðildi. Arkadaþla bir an önce bir þeyler yapýp, bu hayvaný buradan kaldýrýp bir veterinere götürmek istiyorduk. Ancak bu kar fýrtýnasýnda gecenin saat on birinde veterineri nerede bulacaktýk. Aklýmýza yine tellere takýlan Ayýya birlikte müdahale ettiðimiz muhtar geldi. Muhtarý telefonla arayýp durumu söyledik. Muhtar þakacý; Komiserim! Bu hayvanlarda hep size çatýyor. Diyor. Muhtara þakanýn zamaný olmadýðýný, bir çare bulmamýz gerektiðini söylüyoruz. Ancak muhtar ilçede veteriner olmadýðýný, Kastamonu merkezde olduðunu, onunda gecenin bu saatinde bu karda kýþta zaten gelmeyeceðini söylüyor. Ne yapalým o zaman diyorum. Yapacak bir þey yok diyor. Yine iþ bize düþüyor. En azýndan yaralý hayvaný buradan kaldýrýp, sýcak bir yere götürelim. Hiç bir yer bulamazsak karakola götürürüz diyoruz. Karacanýn yarasýndan kan akýyor. Arkadaþla bir ambulans çaðýralým diyoruz. Ýyi de ambulans hayvana bakmaz ki, en azýndan belki bize bir yol gösterir, yarasýna bakarlar diye düþünerek bir ambulans istiyoruz. Az sonra gelen ambulanstaki saðlýk görevlilerine durumu anlatarak yardým istiyoruz.

          Saðlýk görevlileri hiçbir þey yapamayacaklarýný, kendilerinin veteriner olmadýðýný, yaralý hayvana hiç bakmadýklarýný, söylüyorlar. Bari hiç deðilse bize biraz sargý bezi oksijenli su verseniz diye rica ediyoruz. Ýstediðimiz malzemeleri veriyorlar. Nakil için yardým istiyoruz. Ancak;  Ýçerde bir hastamýz mikrop alýrsa ne olacak? Diyorlar. Onlara da ister istemez hak veriyoruz. Sonuçta bir saðlýk aracý temizlik ve saðlýk kurallarýna onlarda haklý olarak dikkat etmek zorundalar. Ambulans geri dönüp gidiyor.

            Yanýmdaki arkadaþ Antalyalý. Memleketinde hayvanlara çok baktýðýný hatta boðazýna yem takýlan bir horozu ameliyat ettiðini, yemi çýkardýðýný, horozun yaþadýðýný söylüyor. Karacayý karakola götürürsek yarasýný orada dikip tedavi edebileceðini söylüyor, bu beni umutlandýrýyor. Yaralý hayvaný montumuzla sararak ekip otosuna alýp karakola getiriyoruz. Karakolun hemen yanýnda kamelya olarak kullandýðýmýz alanda sobayý yakarak; Ýçeriyi temizleyip, bir masanýn üstüne hayvaný yatýrýyoruz. Gecenin solgun ýþýklarý altýnda dýþarýdaki kar fýrtýnasýnýn uðultulu sesleri içinde üþüyen ellerimizi ýsýtmaya çalýþarak iþe koyuluyoruz. Buz gibi kamelyanýn içinde yanan sobaya adeta yapýþýyoruz. Her yerden içeri rüzgâr giriyor. Yine de soðuk havayý düþünecek halimiz yok. Arkadaþý cesaretlendirmek için sana güveniyorum diyorum. Hayvanýn yarasýný oksijenli suyla iyice temizliyoruz. Arkadaþ eline aldýðý iðne iplikle yarayý dikiyor. Ameliyat yapan bir doktor gibi soðuk havaya raðmen terliyor. Ben aslýnda bu iþ bir an önce bitsin istiyorum. Hayvanýn sesi çýkmýyor ancak narkoz yok sonuçta iðne batýrýldýkça canýnýn yandýðýný düþünüyorum. Zaman zaman kanýyor yarasý, oksijenli su döküyoruz. Ýnþallah mikrop kapmaz diyoruz. Sol ayaðýný bazen hareket ettiriyor belli ki caný yanýyor. Nihayet dikme iþi bitince sargý bezleriyle yarasýný iyice sarýp bantlýyoruz. Korku içindeki hayvana biraz su veriyoruz. Sakinleþmesi için sabaha kadar yanýnda bekliyoruz. Sabah olunca yaralý hayvaný Orman Müdürlüðü’ne götürerek oradaki görevlilere durumu anlatýyoruz. Orman Müdürlüðü bahçesindeki küçük bir kulübeye hayvaný býrakýp, önüne biraz su ve ot koyarak ayrýlýyoruz. Burada sabah muhtar ve orman görevlileriyle tekrar görüþüyoruz. Merkezden bir veteriner istiyoruz. Telefonla ulaþtýðýmýz bir veteriner öðleden sonra gelebileceðini söylüyor. Muhtar yine umutlarýmýzý kýrýyor. Bu hayvanlarýn annesinden ayrýlýnca yalnýz yaþayamadýðýný öldüðünü bunun yavru bir karaca olduðunu söylüyor. Karaca ise kulübe önünde oturuyor. Önüne koyduðumuz otlardan yiyor, gayet saðlýklý gözüküyor.

           Öðlene doðru tekrar Orman Müdürlüðü’ne giderek hayvaný kontrol ediyoruz. Kulübe önünde oturduðunu su içtiðini görerek seviniyoruz. Ancak öðleden sonra tekrar gittiðimizde yavru Karaca’nýn hareketsiz bir þekilde kulübe önünde yattýðýný ve ölmüþ olduðunu görüyoruz. Hepimizde derin bir üzüntü. Muhtar yine haklý çýktý diyoruz. Yine de elimizden gelen her þeyi yaparak gayret gösterdiðimiz için teselli bulmaya çalýþýyoruz. Karakola yeniden dönüyoruz. Keþke bu tarz durumlara karþý bir nöbetçi veteriner olsaydý diyoruz. Ancak küçük bir kasabada çok nadir gerçekleþen böyle olaylarda yapacak fazla bir þey olmuyor. Kýþ þartlarýnda tabiat sert yüzünü bir kez daha gösteriyor. Biz insanlara düþense bu doðal olaylar karþýsýnda mümkün olduðu kadar hazýrlýklý, dikkatli ve tedbirli olabilmek.

                                                                      Mehmet Nurettin Üstün