Bazen bir iþi en iyi þekilde yapmak için ilham gelmesi gerektiðine inanýyordum. Nasýl ki þairler en iyi þiirlerini ilham gelince yazabiliyorsa, polislerde en iyi iþlerini ilham gelince yapabiliyordu.  Bazen bir katilin izini bulabilmek, bazen bir suçluyu yakalayabilmek, bazen de bir suç unsurunu ele geçirebilmek için ilham gerekiyordu. Bunun için insanda o polislik ruhu, o ilham gerekliydi. Ben severdim polisliði. O rengârenk ýþýklarýn, pýrýl pýrýl caddelerin içinden geçerken, insanlarýn bakýþlarýný üstümüzde hissederdim. Peki, biz kimin ve neyin peþindeydik. Suçun ve suçlunun peþindeydik. Herkes geceleri rahat uyumalýydý, sessiz ve huzurlu. Ancak biz uykusuz kalýyorduk. Vardiyalý çalýþýp ta uykusuz kalanlar bilir. Ýnsan genç olunca, saatte gece yarýsýný geçmiþse, göz kapaklarýnýza öyle bir yapýþýr ki uyku; Þuracýkta bir beþ dakika kestirseniz sanki dünyalar sizin olur. Ancak buna direnmek gerekir. Görev kutsaldýr. Askerde mevzideyken de karlý ve sisli manzaraya bakarken gözlerim aðýrlaþýr, önümdeki manzara gitgide silikleþir ve hatta kaybolurdu.

           Benim doðduðum küçük bozkýr kasabasýnda; Yakýn bir köyde bakkallýk yapan Hubu lakaplý bir adam vardý. Gerçek ismini bilmiyordum. Herkes ona Hubu derdi. Babamýn iþyerine sýk sýk gelirdi. Hubu; Fötr þapkalý, gözlüklü,  siyah saçlý, uzun boylu bir adamdý. Ancak en belirgin özelliði koyu renkli güneþ gözlüðüydü. Gözlüðünün bir camý gazete kâðýtlarýyla kaplýydý. Onu hiçbir zaman gözlüksüz görmemiþtim. Ben ondan küçükken korkardým. Babamýn yanýna geldiði zaman çantasýndan bir takým eski yazýlarýn olduðu kâðýtlar çýkarýr, sonra fal bakardý. Hubu bir gün yine babamýn iþyerine gelmiþti. Ben babamýn hemen karþýsýndaki koltukta resim yapýyordum. Henüz ilkokula gidiyordum. Okul tatil olunca mutlaka babamýn yanýna gider, orada vakit geçirirdim. Babam; O gün Hubu ’ya ilerde benim ne olacaðýmý sormuþtu. Babamýn isteði üzerine çantasýndan çýkardýðý kâðýtlara bakýp bir þeyler okuyup üfledikten sonra, bana dönerek mýrýldanmaya baþladý. Hubu yine içinden bir þeyler söyledi, sonra yine bana baktý. Sonra kâðýtlara bakýp tekrar okuyup üfledi. Gök mavisi tek gözünü üstüme dikti. Ýki elinin avuçlarýný týpký bir þaman ayinindeymiþ gibi yüzüme doðru yaklaþtýrdý. Hýýýýýmmmmm, hýýýýýýmmmmm diyerek bir þeyler söyledi. Sonra o cadý eline benzeyen bir iskeletten farksýz yýkanmamýþ, kuru, mahzenden çýkmýþ gibi ince parmaðýný bana doðrulttu. Bu ilerde Polis olacak! Dedi. Bu gün bile bu yaþýma geldim. Ancak bunu nasýl bildiðini anlayamadým. Mutlaka arkadaþlarla beni oyun oynarken görmüþ, sonra bu mesleðe yatkýn olduðumu tahmin edip, bir varsayýmda bulunmuþ ve tahmini tutmuþtu. Aradan yýllar geçmesine raðmen Hubu’yu unutmamýþtým.

           Yine bir gece nöbetinde Þiþli sokaklarýnda devriye halindeyken aracýn yan koltuðunda sabaha karþý gözlerim dalmýþ. Hubu bir anda sýrýtarak karþýma çýktý. Kirli diþleri gazete kâðýdýyla kaplý tek gözünü üstüme dikti. Sonra gülmeye baþladý. Öleceksiniz! Öleceksiniz! Hiii...Hiii…Hiii… Diyerek güldü. Ben belimden Ýtalyan Malý Beretta marka silahýmý çekip ona doðru ateþlerken, Hubu yavaþ yavaþ gülerek kayboldu. Bilal abi aniden frene basmýþ irkildim. Gülmeye baþladý. Hooop hooop Üsküdar’da sabah oldu.

                 - Kusura bakma Bilal abi gözlerim dalmýþ dedim. Sonra aracý hemen yan tarafa çekip, farlarý söndürdü. Ben elimi hemen belimdeki silaha attým.

                 -Ne oldu Bilal abi? Niye durdun?

                -Sus, sessiz ol, karþýya bak ne görüyorsun?

Karþýya dikkatlice baktým. Cadde üzerinde saðlý sollu park etmiþ araçlardan aydýnlatma lambalarýndan baþka hiçbir þey göremiyordum. Ýçimden bir an için Bilal abi yine bir þaka mý yapýyor diye geçirdim.

                Hiçbir þey göremiyorum Bilal abi. Saðlý sollu park etmiþ araçlar var, baþka bir þey yok ki…

               Peki, sað taraftan yedi araç ilerdeki beyaz aracýn arkasýna dikkatle bak.

Gerçekten de tarif ettiði yöne doðru dikkatlice bakýnca; Aracýn arka koltuðunda birinin, araç arka camýnýn hemen altýnda bir þeyler yaptýðýný görüyordum.

             Evet, gördüm. Aracýn arkasýnda biri var.

             Bilal abi; Oto faresi, teyp konsollarýný söküyor. Þimdi ben soldan, sen saðdan sessizce yaklaþacaðýz. Aracýn kapýlarýný tutup, arkadan içeri girip onu yakalayacaðýz. Sakýn heyecan yapma, sessiz ve yavaþ git yoksa kaçar dedi.

            Tamam, Bilal abi dedim.

Sessizce araca doðru iki yandan yaklaþmaya baþladýk. Tam aracýn kapýlarýný açýnca hýrsýz bizi gördü. Oldukça þaþýrmýþ, þok olmuþtu. Benim olduðum kapýya doðru elindeki tornavidayý savurmaya baþladý. Ayaðýndan tutup aþaðý çektim. Bilal abi tornavida tutan bileðine yapýþtý. Kýsa süren bir mücadeleden sonra hýrsýzý arkadan kelepçeledik.

         Bu hýrsýz, bizim ekiplerimiz tarafýndan daha önce de yakalanmýþtý. Ancak biz yeni yakalamýþtýk ve henüz tanýmýyorduk. Karakola getirdiðimizde buradaki arkadaþlarda daha önce ifadesini aldýklarý için hemen tanýmýþlardý. Onu elleri arkadan kelepçeli vaziyette bekleme odasýna aldýk. Ýþlemleri devam ederken üst aramasý için odaya girdiðimizde karakol nöbetçisi;

           -Arkadaþlar bunu arkadan kelepçeleyin kaçar dikkat edin. Dedi.

Ancak biz onu olay yerinde zaten arkadan kelepçelemiþtik. Ben de arkadaþa; Biz buna arkadan taktýk kelepçeyi siz mi deðiþtirdiniz dedim. Görevli arkadaþ; O zaman kendisi öne getirmiþtir kelepçeyi dedi. Sonra hýrsýza dönüp;

         - Tekrar arkaya geçir kelepçeyi! Dediðinde. Hýrsýz týpký bir lastik gibi ayaklarýný kollarýnýn arasýndan geçirip, tekrar kelepçeyi arkasýna getirmiþti. Büyük bir þaþkýnlýk yaþamýþtým. Gerçekten dikkat edilmesi gereken bir hýrsýzdý. Biz içerde onunla uðraþýrken hemen karakolun önünde ifade için bekleyenler arasýnda bir kavga baþlamýþtý. Hepimiz ayný anda hemen karakolun önüne koþarak kavgaya müdahale edip adamlarý sakinleþtirip dýþarýya çýkararak daðýttýk. Az sonra tekrar içeriye girdiðimde karakol nöbetçisi yanýma gelerek; Arkadaþlar sizin getirdiðiniz hýrsýz nerde? Diye sordu. Hemen odaya koþup baktýk, ancak açýk kalan kapýdan dýþarý çýkmýþtý. Muhtemelen mutfak penceresinden atlayarak karakolun bahçesinden dýþarýya karanlýða karýþmýþtý. Bu sefer yeniden onu yakalamak için bütün ekipler alarma geçtik. Uzun uðraþlardan sonra sabaha karþý inþaat halindeki bir binaya birisinin girdiði ihbarýný alarak binayý kuþattýk. Binanýn çatý katýnda karton bir kolinin arkasýnda saklanýrken onu tekrar yakaladýk. Bu sefer kollarýnda kelepçe yoktu. Nasýl çýkardýn kelepçeyi diye sorduðumuzda; Bunun meslek sýrrý olduðunu söyleyerek bize anlatmamakta ýsrar ediyordu. Ertesi gün adliyeye çýkardýðýmýzda otuz altý suç kaydý olduðunu öðrendiðimiz hýrsýzýn, hayalet lakaplý olduðunu ve arandýðýný öðrenmiþtik.

          Ýyi bir iþ yapýnca ne gündüzün ne de gecenin yorgunluðunu hissetmiyorduk. Hayaleti daha sonraki günlerde iyice tanýmýþtýk. Bir aracýn kapýsýný birkaç saniye gibi kýsa sürede açarak içini soyabiliyordu. Sonraki günlerde defalarca yakalanmýþtý. Kendisini her yakaladýðýmýzda öðüt veriyorduk. Ancak yine de alýþtýðý iþi býrakmak istemiyordu. Son yaptýðý iþte bir yaralama olayýna karýþýnca yeniden cezaevine girmiþti. Bu uzun süren hapis cezasý nedeniyle artýk ismini neredeyse hepimiz unutmuþtuk. Yine de onun sayesinde bu tür olaylarýn nasýl gerçekleþtiði neler yapmamýz gerektiði, vatandaþýn nelere dikkat etmesi gerektiði konularýnda, bilgi ve deneyim sahibi olmuþtuk.

                                                                          Mehmet Nurettin Üstün