Ay Işığı Gizlenen Bakışlarına

İnan ki böylesine direnmezdim zamana
Bir korkunç uğultu, içimdeki hasret
Beni sana çekiyor bu gözyaşı bu sitem
Kemiriyor beynimi çaresiz bir nefret
 
Ay ışığı gizleniyor bakışlarında
Suskun ve asil bir zarafet
Bir orman kenarında, bir deniz kıyısında
Bıçaklar bileniyor ruhuma dilim dilim
Acının ötesinde düşüyorum acıya
 
Biliyorum ellerin yanıltmasa da beni
İhanet perde perde açılır sokaklara
Kimin günahı diye düşünme bu geceyi
Gölgelerin süründüğü ıslak kaldırımlarda
 
Bir sıcacık sohbetti şöminelerde yanan
Sevgisizlik lekesi konmuş dudaklarında
Kırık bir madalyonun hatırası saplanan
Ecel korkusu gibi kalbimizde gizlice
 
Bu deniz bu ufuklar bu gri gökyüzü
Bir hüzünlü şarkının mısralarıyla sarhoş
Ne intihar kaygısı, ne düşünmek ölümü
Anladım hem dünya, hem de yaşamak bomboş.
 
                       Mehmet Nurettin Üstün