Murat abi öðleden sonra hep bu vakitler gelirdi nöbet yerimize. Seyrantepe Polis Lojmanlarý giriþindeki nöbet kulübemiz bana hep sýkýcý gelirdi. Neyse ki her zaman burada görev almazdýk. Yerimiz sýk sýk deðiþirdi. Buradaki görevimiz genellikle birkaç haftayla sýnýrlý kalýrdý. Aslýnda tek kiþi ve uzun namlulu silahla nöbet tutmamýz gereken bu yerde, her dakika neredeyse altý yedi kiþi olurduk. Lojmanlarda ikamet edenlerin neredeyse tamamý polis olunca herkesin belinde bir silah, çevreye dikkat kesilirdi. Sonra hoþ sohbetler edilir, anýlarda anlatýlýrdý. Murat abi saat dört civarýnda gelirdi. Onun gelmesine yakýn çayý demlerdim. Dýþarýya bir sandalye ve önüne küçük bir sehpa koymayý ihmal etmezdim. Az sonra Lojmanlarýn giriþine doðru duvara elini koyarak yavaþ ve temkinli adýmlarla yaklaþtýðýný görürdüm. Bazen durur çevreden gelen sesleri dinlerdi. Onu uzaktan görünce içeri giriþ yapan araçlarý yavaþlatýrdým. Bana doðru biraz yaklaþýnca seslenirdim.

-       Neredesin sen abi! Saat kaç oldu çayý demledim seni bekliyorum. Hadi hýzlý yürü biraz, ne öyle hiç göremiyormuþ gibi…

Sesimi duyar duymaz yüzünde derin bir gülümseme oluþur. Yürüyebilmek için daha bir gayrete gelir, duvara tutunmayý býrakýr sonra o da bana seslenirdi.

             -Geldim Nurettin, merak etme sen çayý koy.

             -Tamam, tamam hadi gel.

Sonra çevreyi yoklayarak ellerini duvardan çekerek yavaþ ve temkinli adýmlarla yanýma gelirdi. Hemen oturabilmesi içi sandalyeyi ayaklarýna deðdirir, sehpayý önüne koyarken bilinçli olarak dizine çarpardým. Tam olarak göremediði çay bardaðýný elini uzattýðýnda tam önüne getirirdim. Çay bardaðýna dokunup birkaç yudum alýnca mutluluðu ve sevinci bir kat daha artardý.

               -Dün de geldim. Senin çalýþmadýðýný unutmuþum. Seslendim, ancak baktým cevap yok. Günleri karýþtýrmýþým.

               - Her zaman burada görev alacak deðiliz, genç adamýz aktif olmamýz lazým diyerek takýlýrdým.

Hemen bir sohbet konusu açar. Uzun uzun konuþurdu. Sözünü kesmez dikkatlice dinlerdim. Çayý bittiði zaman hadi þu çayýmýzý tazele bakalým derdi. Ara sýra çevrede oynayan çocuklar yanýmýza gelerek sohbeti bölerlerdi.

               -Polis abi su içebilir miyiz?

               -Ýçin ama çeþmeyi açýk býrakmayýn.

Çocuklar koþarak önümüzden geçer nöbet kulübemizin yanýndaki çeþmeden su içerlerdi. Murat abi 2000 yýlýnda Þiþli Ýlçe Emniyet Müdürlüðümüze yapýlan canlý bomba saldýrýsýnda yaralanmýþ, gözlerinde görme kaybý, vücudunda kýrýklar oluþmuþtu. Binlerce yýldýr vatan uðruna þehit düþen, yaralanan terör gazilerimizden yalnýzca bir tanesiydi. Onunda hayalleri, umutlarý, çocuklarý ve bir ailesi vardý. Vatan ve bayrak sevgisiyle halkýna ve ülkesine faydalý olabilmek, hizmet edebilmek ailesine helal lokma yedirebilmek için bu mesleðe girmiþ. Bu uðurda gözlerini vücut saðlýðýný feda etmiþ isimsiz kahramanlardan biriydi. Þehadet hemen yanýndaki arkadaþýna nasip olurken o ve diðer arkadaþlarý yaralý olarak kurtulmuþtu. O yýllarda haber kanallarýnda kýsa olarak geçen ve gazetelerde yayýnlanan bu haber sonrasýnda her þey unutulmuþtu. Ýnsanlar normal yaþantýlarýna devam ederken geriye sadece Murat abi ve onun gibi bu topraklar için þehit ve gazi olan nice yiðitlerin destansý hikâyeleri kalmýþtý.

           Hafýzamda derin izler býrakan ve hiç silinmeyen o günlerde yaþadýklarýmýz gerçekten ülkemizin ne kadar zor ve meþakkatli yýllardan geçtiðini gösteriyordu. Bir yandan terör, bir yandan ekonomik sýkýntýlar almýþ baþýný gidiyordu. Ülke bir kaosun ve bilinmezliðin pençesinde kývranýyordu. Þimdi yirmili yaþlarda olan gençlerin hiç bilemeyeceði ve anlayamayacaðý türlü türlü tuzaklarla ülkemiz adeta kuþatýlmýþtý. Doðu illerimizde kýrsaldaki hudut karakollarýmýz basýlýyor, yüzlerce teröristle saatlerce mermisi bitene kadar savaþan kahraman askerlerimiz þehit düþüyordu. Ekonomik sýkýntýlar, iþsizlik ve terör milletin baþýna bela olmuþtu. Yaþlýlarýmýz ölmeden önce kefen ve mezar yeri paralarýný bir kutsal emanet gibi yastýk altýnda saklýyorlardý. Gecenin üçünde hastane kuyruðunda can veren yaþlýlarý bizzat kendi gözlerimle görmüþtüm. Üniversitelerde durmadan protestolar yapýlýyordu. Görev aldýðým Ýstanbul Teknik Üniversitesi Kampüsünde bir gün üstüme yürüyen üniversiteli gençler tarafýndan linç edilecekken, silah çekmek zorunda kalmýþtým. Peki, bu gençlerimiz can güvenliklerini saðlamak için burada görev alan Polis abilerini neden öldürmek istiyorlardý. Bu nasýl bir ideoloji ve saplantýydý. Kendi vatanýnda kendi polisine taþ atmak, linç etmeye çalýþmak nasýl bir zihniyetti.

         Yine ayný yýllarda Okmeydaný’nda göreve giden Çevik kuvvet Polislerimizin içinde bulunduðu otobüs taranarak iki polisimiz þehit düþerken; Araç içerisindeki arkadaþlarýmýz kendilerine verilen ve çakaralmaz diye tabir edilen 1940’lý yýllardan kalan neredeyse tamamý bozuk ve arýzalý olan Kýrýkkale yapýmý silahlarla, teröristlere karþýlýk bile verememiþti. Memuriyet hayatýmýn ilk üç yýlýnda bizzat ben de bu silahý taþýmýþtým. Bu silahla kaza sonucu kendini yaralayan ve ölen pek çok arkadaþýmýz vardý. Yine pek çok olayda arkadaþlarýmýz büyük þehirlerde suçlularla bu silahla çatýþmaya giremiyordu. O yýllarda bir tabanca bile üretemeyen ülkemiz bu olaydan sonra Ýtalya’dan tabanca ithal ederek bizlere bugünde taþýdýðýmýz Beretta marka tabancalarý vermiþti.

             Þiþli Ýlçe Emniyet Müdürlüðümüze yapýlan canlý bomba saldýrýsýndan bir gün önce Maslak'ta Süleyman’la devriye görevindeydik. Akþama doðru acýkmýþtýk. Süleyman yakýnlardaki bir alýþveriþ merkezine giderek þöyle güzel bir yemek yiyelim diyordu. Ben saatin geç olduðunu söyleyerek gitmek istememiþtim. Ertesi gün Süleyman’da benim gibi evrak iþleri için müdürlük binamýza gitmiþti. Benim iþim kýsa sürdüðü için binadan erken ayrýlmýþtým. Mecidiyeköy duraklardan otobüse binecekken o dehþet veren korkunç patlamayla büyük bir þaþkýnlýða uðramýþtým. Müdürlüðümüz dördüncü katýn pencereleri aþaðý düþerken feryat ve baðrýþmalar içerisinde ortalýk adeta bir can pazarýna dönmüþtü. On dakika önce ayrýldýðým kapý önünde insanlar telaþ içindeydi. Trafik durmuþ, insanlar merakla binaya bakýyordu. Koþarak kapý önüne geldim. Herkes içeri doðru koþuþturuyordu. Ýçerdeki arkadaþlarda büyük bir panik vardý. Az sonra gelen itfaiye ve ambulansla dördüncü katta bulunan arkadaþlara müdahale ediliyordu. Yaralýlar arasýnda Süleyman’ýn olduðunu sedyede taþýnýrken görmüþtüm. Bu hain saldýrý sonucunda Hedefteki Ýlçe Emniyet Müdürümüz'ün koruma görevini yapan ve ayný zamanda memleketlim olan Naci abi Þehit düþerken; Murat abi ve üç arkadaþ da aðýr þekilde yaralanmýþtý. Patlama sýrasýnda kellesi kopan canlý bombanýn kesik baþý Süleyman’ýn üstüne düþerken kendisi duvara çarpmýþ ve kulaklarýnda iþitme kaybý oluþmuþtu. Murat Abi o yaþadýðý dehþet anlarýný ayrýntýlarýyla bana anlatýyordu. Aslýnda o gün bende bina içerisindeydim.  Ancak iþim kýsa sürdüðü için binadan erken ayrýlmýþtým. Beline bomba sararak bina içerisinde kendini patlatacak kadar mankurtlaþan bu insanlar kim ve ne için mücadele ediyorlardý. Öldürmeye geldikleri insanlarý hiç tanýmýyor, kim olduklarýný bile bilmiyorlardý. Kararan ruhlarý, taþlaþan kalpleri, kaybettikleri merhamet duygularýyla acýmasýz bir robota dönmüþlerdi.

          Murat abi memleketi Isparta’ya gitmek istiyordu. Ýstanbul’da çarþýya çýkamýyor, otobüse binemiyordu. Henüz kýrklý yaþlarýnda olmasýna raðmen neredeyse yarý yarýya hayatla irtibatý kesilmiþti. Ne çevreyi doðru dürüst görebiliyor, ne de iþlerini yapabiliyordu. Bizim yanýmýza gelirken eþi onu arkasýndan hissettirmeden takip ediyordu. Burada sohbetimiz bittikten sonra onunla konuþarak kaldýðý daireye kadar götürüyordum. Hayatý neredeyse bu lojmanlardan ibaret kalmýþtý. Sürekli olarak ameliyat oluyor. Bazen haftalarca hastanede yatarak tedavi görüyordu. Onun ve tüm gazilerimizin yaþadýklarý zorluklarý anlatmak neredeyse imkânsýzdý. Ýki çocuðu da okula gidiyor onlarla yeteri kadar ilgilenemiyordu. Konuþmalarýnda sýk sýk bana artýk yarým bir insan olduðunu, hayattan bir beklentisi kalmadýðýný, her þeyi puslu gördüðünü, yürüyemediðini, ayaklarýnda platin olduðunu, kendi bakým ve temizliðini bile zor yaptýðýný söylüyordu. Ona moral verebilmek neþelendirmek için elimden gelen her þeyi yapmaya çalýþýyordum. Onu gördükçe gerçekten bu topraklar için ne bedeller ödendiðini, kimlerin hayatlarýndan ve yaþamlarýndan olduðunu düþündükçe hüzünleniyordum. Kimi canýný, kimi kolunu, bacaðýný, kimi gözlerini kimi de hayatta en sevdiklerini kaybediyordu. Biz rahat uyuyalým, özgür olalým diye yüzyýllar boyunca nice canlar yitirilmiþti. Bu nedenle bütün þehit ve gazilerimize; Vatan ve millet için en sevdiklerini, evlatlarýný, eþlerini, yakýnlarýný kaybeden tüm þehit ailelerine, milletçe vefa borcumuz vardý. Onun için ne güzel söylemiþti þair;

Bayraklarý bayrak yapan üstündeki kandýr

Toprak, uðrunda ölen varsa eðer vatandýr.

                                                                             Mehmet Nurettin Üstün