Gülüþleri çalýndý meleklerin ama öncesinde yaftalanmýþ ne kadar masum çocuk varsa ýskalandý akabinde ýslýklandý ne de olsa baðrý yýrtýlmýþtý gecenin; gün ise sallantýda.

Mihrabýn kýyýsýna kondu mehtap, yaldýzlý kâðýtlar misali s/üzüldü yýldýzlar hele ki yok mu o kuyruðu kýrpýk yýldýz ve baðdaþ kurdum simyacý hayallerine.

Sözcükler de suskun ve þairin bir eli cebinde.

Ýmgeler ise hem yýrtýk hem b/atýl birbiri ile kapýþan zalimin doymak bilmez nefsinde…

Öksüz ve yetim tüm insanlýk þaþa kalan bir de iþtirak eden gece nöbetine ve tüm duygular körüklendi hassas noktasý iyiliðin çimdiklendi en çok da gerçekler idi maðdur olan geniþ cepheli bir evin arka balkonunda kundaklanan tüm çamaþýrlar ve de olsa o kopuk ipe iliþtirilmiþ en çok da sevgi ve hasret iken iþkillenmiþ.

Sayfalar boðmaca olmuþ olsa ne ki?

Mevsim çoktan ispat etmiþ olsa rüþtünü ne ki ne?

Yaðmur býrakmayan bulutlarýn kurak dudaklarý ve bir köþede unutulmuþ genç irisi çocuklarýn yýrtýk duvaklarý.

Pekiþen ne haset ne de yalana hasret:

Ýstenen ve yürekten dilenen sadece adalet…

Hancý yorgun yolcu vurgun yemiþ ve iþte tembel kanatlarýnda tavus kuþlarýnýn o silik ve soluk terk ediliþ: ne de olsa kibir de kebir de kabir de hem uzak hem yakýn, günahlar serili o kopuk ipe ve dualar dillenen tüm ölülerini rahmet yâd eden gönülsüz tükeniþlere eþlik eden rüzgâr gibi uçasý yaralý aþklarýn son duasý.

Zemheri ve ilkbahar birbiri ile takýþan…

Suskun kalem ve dünde kalanlar yalnýzlýðýný paylaþan.

Meyvesi muradýn; meali kâinatýn andýðýmýz kadar anýldýðýmýz en çok da yürekten verilen selamýn ve sadakanýn kabulü mevzu bahis ne ise ve giden kim ise topraðýn altýnda kalan aralýksýz da çaðýran gel gör ki: her þey ve de hayat daha yeni baþladý…

Renklerin birer birer ihbar ettiði idi sýðýnaðým sanýrým duygularýn kuvözünde doðmuþtum ve elinde büyüdüðüm tüm sevdiklerim zaten en çok da onlarýn hatýrýna itibar edip sýðýnak bilmiþtim hercai duygularý.

Bir eþik iken atlanasý ve bir beþik gibi sallanan hatýralar:

Ne uzak ne yakýn olduðum belki de öz alt kümesiydim dünlerin ve güne baðdaþ kurduðum yarýnlarý belli belirsiz arzuladýðým…

Meftundu düþler ben de meftundum belki de Zühre’si idim varlýðýmýn ve iþte en somut halimle ve iþte soyut addedilen sýfat ve tanýlarla baþ eðmeyecektim insan ýrkýna.

Göðsümde bir þarapnel ama yaþýyordum ne de olsa asker torunuydum aslýna ve asaletine ihanet etmeyen asla soyunu sopunu inkâr etmeyen.

Gel gör ki: inkâr edenlerin ve isyankârlarýn zulmünde ne çok çamur sýçratmýþlardý üstüme bilip bilmeden de deðil yalanlarýna en baþta kendilerinin inandýðý üstelik tahmin dahi edemezken güneþin balçýkla sývanmayacaðýný.

Ben gerçektim ve gerçekçi.

Duygularýmýn albenisi ve iþte duygu akýmýna kapýlýp da yazdýklarým ve tüm sevdiklerim.

Gök idi mahzun olan ve yaþýma, yasýma eþlik eden ve beni koruyan melekler.

Yerküre ise bir dehliz…

Alabildiðine de uzanan gözümün önündeki o deniz.

Þehla iken bulutlar.

Saydam iken yüreðim ve muradýmý dillendirdiðim layýðý ile yaþamanýn ve iyi bir kul olabilmenin de imkân dâhilinde olduðunu bildiðim.

Þartlar ne kadar zorlasa da.

Süt liman olmasa da insan gönülleri.

Ve kibrine sadýk zulmünü hak sayanlar yaþadýklarý kadar da Haktan uzak olanlar.

Ýsyan deðildi yüreðimdeki hýçkýrýk inkâr hiç deðildi ama ben kendimi öylesine biliyordum ki en az Rabbimin de beni bildiði kadar…

Hele ki yok mu Allah’ý dilinden düþürmeyenler sanki onlardý sadece Rabbini bilen ya da sadece onlarýn mý tek/elindeydi Rahman?

Özü sözü bir ve iþte baþýma iþ açan en çok da kalbimi açtýðým insanlar.

Bir zemindi ki ayaðýmýn altýndaki ve de bir zehirdi ki yüzüme ve gönlüme bulaþan ama direncim ve dayanýklýlýðým ve benim mademki tek bir Sahibim vardý; hem canýmý hem günler evvel topraða koyduðum anamý emanet ettiðim…