Belki de En Çok Cahilden Korkmalı

Külüstür bir düş’ ün muadili olmak mıydı yaşamak ve Peygamber sabrı dileği ruhun: aşkın esintisinde üşüyen değil yüreği büyüten bir ısı ve uzaklardan kulağa ninni gibi gelen sözcüklerin fısıltısı…

Düş mektebi kindar zamanın düşlemsel taarruzu

Gerçeklerinse zikri

Belki de en çok cahilden korkmalı:

Namı ün salmış o cahil c/esareti

Kimlikse kayıp ve renkleri dahi soldurabilen nazarında eriyen

Bir buzdağı gibi.

Ruhum ve künyem

İkbalim, sancım ve sonsuzluğa meyyalim

Zevki-sefasında pişkin zalim; gönle değil cebe tamah eden.

Hası değil insanın hazzına bedenin, nefsin talim eden

Ve cahil tayfası neşreden ne varsa iyi ve güzel

Sonlanmaya mahkûm mudur sahiden de?

Bunca kelamı zehir eden

Zikrine eş değer fikrinden dahi bihaber

Korumacı kaygılar değil artık kimse taban tabana zıt

Kefal misali atladın, deme cesareti ile

Yüreği de zihni de karanlık gölgesinde oynaşan bir karartı misali

Tepinen bir zihniyet ki

Tepeden bakan tepegözün marifeti

Ne teknoloji mahsulü ne de kalp gözünden haberdar

Karanın ziftine bulaşmışken de fıtratı

Ölümsüzlüğünü ilan eden

Sancılar yok artık gün doğarken…

Sanrılarına teslim olmuş ruhların

Dokunuşunda teslim olmuş iblise

Seyyah acılar durağında masumiyeti yok saymış

Çocuk iklimlerinde ölen mazlumun ve mahzunun yaşına şirk koşmuş

Sonlar bir başlangıç madem

Başlamaksa düşünmenin yarısı

Hatmettiğim bunca bilgi ve kitabı

Boş yere mi çektim içime aşk diye huzur diye?

Varsa yoksa bilginin ve kerametin izinde…

Tufan ne ki kimine göre mahşer?

Tuzu kurular

Ne anlar ki açın halinden?

Bir ekmek bir rızık ki Rabbin tayin ettiği sabahın köründe

Körü körüne yaşayanlardan olmadığım kadar

Şükürler olsun ki günüme…

Gün mizaçlıyım kabul edin etmeyin

Gül mizaçlıyım rahmeti boca eden kaderin

Nezdinde ne solgun ne de siliktir fıtratım

Zemherilerde dahi yaşayabilendir muradım

Sevi dilinde birden başladığım sonlanmasını tahayyül dahi etmediğim

Bir sav ise kader ve niyet

Savsakladığı kadar da zalimin

Neferiyim iyiliğin kamburuna aldırış etmeden kötülüğün

Adaletin terazisi ağır basacaktır nihayet

Hünkârı kâinatın hükümranlığında tüm eşrafın

Sığındığım yine O ve şerrinden de tüm canlıların…

Kelamıma eşlik eder selamım

Verdiğim kadar insan, almadığım kadar yüzüm

Dönüktür Rabbime

Ve her acı her insan daha da büyütür yüreğimi

Koştuğuma vakıftır melekler korunduğuma delalet

Zikrime denk düşerken fikrim varsa yoksa koruduğum asalet

Eşlik ederken de sabırla edindiğim sükûnet…