Bildiklerimi sunmalýyým lakin bilginin bildiriminde, ihya edilesi bir varlýktan çok öteyim.

Þehrin pembesinde aklýmýn atlarýna gem vurmakla meþgulüm ve yüksek perdeden yayýn yapan bir serenat misali, giyindiðim mevsime ihanet etmeden, yolculuðumu tamamlamak adýna.

Sürecin ihtiva ettiði bilumum üzüntü ve yýlgý sanýrým doðaüstü bir gücün de üstünde her hazan yapraðý.

Þehrin gök kubbesine yakýn duruyorum ve þahika yüreðin çöken tortusuna sürekli takviye yaptýðým içimin bulantýlarý lakin demirbaþ olan hep duygularýmýn varlýðý.

Babamý hiç tanýmadým ben. Öykünmedim de kimseye hani. Bir babam olsaydý ve annemi dövüp öldürseydi daha mý iyi olacaktý?

Bunu ilk söylediðimde kaldýðým yurttaki pedagoga, bana sayýsýz ilaç verdi ve bir süre revirde tedavimi üstlendi. Üstelik kadýn yurda üç saat mesafelik evinden her gün geldi yurda sýrf benim için üstelik.

Annemle olan iliþkimi kurcaladýðýnda bu kez demedim bir þey. Ne de olsa almýþtým boyumun ölçüsünü.

***

Kumbaramdaki paralarý sayýyordum ben o ilk beni görüp de dövdüðünde.

Neymiþ, efendim?

Ben ondan nasýl paramý saklarmýþým.

Cevap vermeme fýrsat bile vermeden bir de gidip odamdaki eþyalarýmý karýþtýrmaz mý?

Öfkesine tek tanýk ve þahit bendim mademki ve öfkesinin de kurbaný.

O geceyi acilde geçirdim. Bir gün boyunca incelediler beni. Adý müþahide imiþ sanýrým.

Annem dýþarýda bekledi beni. Daha doðrusu ben öyle sandým.

Hemþire sorduðunda, kimimi kimsemin olmadýðýný, tek kelime etmedim. Zaten psikologlarla da o gece tanýþtým ama onlar da çözemedi içimdeki kapalý kutuyu.

Ben kim miyim?

Doðru ya: daha ismimi söylemedim.

Aslýnda ismimden de emin deðilim ve cinsiyetimden. Tabii ki bunlarý da söylemedim o doktor bozuntularýna.

Sadece tek bir þey dedim ki zaten anýnda kadýn doðuma yönlendirdiler beni.

Tabii ki muayene etmelerine izin vermedim.

Anlayacaðýnýz itiþ kakýþ geçti o süreç.

Durum tam polise intikal edecekti ki annem göründü kapýda ve güç bela yatýþtýrdý hastane personelini. Tuttuðu gibi elimden alýp kaçýrdý beni. Þükürler olsun ki oradan kurtulmuþtum ama doktorun arkamýzdan söyledikleri hala kulaðýmda çýnlar durur.

‘’Eninde sonunda o kýzý alacaðýz elinden.’’

Nereden bilebilirlerdi ki olaylarýn gidiþatýný?

Geceleri bazen aç yatardýk annemle bazen ise çalýþtýðý lokantadan getirdiði yemek artýklarýný yerdik. Bir keresinde bahçedeki yavru kediye verdim de o kokan sosisi… zaten kediyi bir kez daha görmedim o geceden sonra.

Biliyorum size karýþýk geliyorum ama yapabileceðim bir þey de yok. Okula gittim bir süre ama okumayý öðrenemediðim için saatlerce kömürlükte tek ayak cezasýna çarptýrdý öðretmen.

Öðretmenim demeye dilim varmýyor ve bir kez o da indi kömürlüðe ve piþkin piþkin gülerek:

‘’Ýstersen okul çýkýþý gel evime de ben sana özel ders vereyim.’’

Tam yanaðýmdan makas alacaktý ki annem Hýzýr gibi yetiþti.

Öðretmeni son görüþümdü. Sonra eve geldik ve annem beni çýrýlçýplak soyup saatlerce inceledi vücudumu.

Anlamamýþtým. Zaten sormamýþtým aslýnda sorsam da söylemezdi nedenini yine de içime kurt düþtü o gece.

Gerçi tüm geceyi banyoda geçirdim ama ve çýktýðýmda tüm vücudum ateþ gibi yanýyordu kaynar suyla saatlerce yýkanmaya mecbur kaldýðým için. Daha doðrusu annemdi beni yýkayan sonra da kat kat havlularla saran.

Bir daha okula göndermediði gibi sokaða çýkmamý da yasakladý o günden sonra.

Nedenini de sormadým yine hem benim hiç arkadaþým yoktu dýþarýda ne de okulda. A, vardý aslýnda: o da komþumuz Murat Amcanýn köpeði. Gerçi çok uyuz bir köpekti ama-evet, uyuzdu çünkü kaþýnýyordu sonunda bana da musallat oldu o pireler ve ben de günlerce kaþýndým.

Uyuz kelimesinin ne anlama geldiðini bir gün sonra öðrendim ta ki annem bana uyuz çocuk demesine kadar.

Aslýnda önce kaþýnmýyordum ve annem bana yine uyuz demiþti sonra da itekledi kolumu. ‘’Senden ne köy olur ne kasaba.’’

Demek ki annemin kanýna dokunuyordum ve ona sýkýntý veriyordum ama ben kaþýndýðým için o sýfatý söylüyor sanmýþtým öncesinde.

Bir gün, iþ dönüþü annem elleri kollarý dolu geldi. Ve bana bir sürprizi olduðunu söyledi. Ne olabilirdi ki kutunun içinde? Daha doðrusu torbanýn içindeki kutu ve üstünde delikler olan bir kutu.

‘’Bak bakalým, beðenecek misin?’’

Kutunun içinden ses geliyordu demek ki canlýydý kutunun içindeki.

Salladým ve sustu ve ansýzýn sesini duydum.

Aman, Allah’ým: bu bir kuþtu hem de mavi tonlarýnda bir muhabbet kuþu.

‘’Ona iyi bakacaksýn ve sadece sen olacaksýn sorumlusu. Yemeðini de suyunu ihmal etmeden büyüt onu. Böylece senin de bir arkadaþýn oldu. Artýk baþýmýn etini yemezsin. Hem ben bugün yeni bir iþe baþladým ve aldýðým avansla da ilk olarak bunu sana aldým. Sevdin mi?’’

‘’Sevdin mi?’’

Neden, bu cümlenin sonuna yavrum ya da caným kelimesini eklememiþti? Hoþ hiçbir zaman bana adýmla dahi hitap etmezdi annem.

Kulaklarým da aðýr duymuyordu ki ama aklýmýn yavaþ çalýþtýðýný da çok sýk söylerdi.

Gülümsedim.

‘’Ýsmi ne olsun anne?’’

‘’Ýsimsiz olsun.’’

Ne yani, kuþun bir ismi olmayacak mýydý?

‘’Oldu bile: Ýsimsiz.’’

Tuhaf bir durumdu ama ses etmedim.

Bana arkadaþlýk yapacaðý için çok mutluydum. Diðer torbadan küçük bir kafes çýkardý sonra annem.

‘’Bak, onun da bir evi var.’’

Annem acaba nasýl bir iþ bulmuþtu da bu kadar pahalý þeyler almýþtý?

‘’Aklýn ermez senin.’’ deyip çýkmýþtý iþin içinden.

Belli ki daha büyük ve pahalý bir lokantada çalýþýyordu artýk annem. Çok istemiþtim beni de götürmesini ama her seferinde bir bahane bulur ve götürmezdi beni iþ yerine.

Nedenini sormuþtum ve yanýt vermemiþti.

Merak da etmiyordum hem ben evde tek baþýma mutluydum.

Ta ki o güne kadar.

***

‘’Cici babandý madem seni sevmesine neden öfkeleniyordun?’’

Yine sorgu hâkimi pedagog iþ baþýndaydý. Ne yani, annem onu seviyor diye ben de mi sevecektim?

Zaten vereceðim her cevap ek ilaç anlamýna geliyordu.

Hem fazla konuþmayan bir çocuktan daha neyi bekliyorlardý ki? Annem alýp baþýný gitmiþti beni o adamla býrakýp üstelik sözünde de durmamýþtý.

Hani geri gelecekti?

Hani, kuþuma yeni ve düzgün bir isim bulacaktýk?

‘’Belli ki adamýn da annenin de sabrýný taþýrmýþsýn. A, be çocuk, ne girersin odalarýna? Bak, adam nasýl öfkelenmiþ sana belli ki uyuyorlardý. Sen de oturup kuþunla ilgilenseydin. Sana mý düþtü?’’

Bana ne düþmüþtü?

Ne demek istiyordu bu kadýn?

‘’O kuþa ne oldu peki? Hani, adam sana dokunup da sen baðýrdýðýnda. Elimde, demiþtin. Zaten adam senden þikâyetçi deðil. Dua et de ýslahevini boylamayacaksýn. Ne diye adamýn yüzünü týrmýkladýn? Kim verdi sana o hakký? O, sadece seni sevmek istemiþ ve sen ona saldýrýp kolunu ýsýrmýþsýn. Hem, sevgi istersiniz hem de böyle anormal tepkiler verirsiniz.’’

Nasýl anlatabilirdim ki ona olanlarý?

Anlatmak benim kitabýmda yazmazdý. Hoþ, okuma yazmayý da bilmiyordum. Yoksa öðrense miydim öðretmenimin evinde? Ýyi de annem izin vermemiþti.

Çok merak ediyordum ve dayanamadým sordum nihayetinde.

‘’Annem ne zaman gelecek?’’

‘’Senin gibi bir çocuðu ne yapsýn kadýn bu saatten sonra? Hem kim dedi sana, git de onlarýn odasýna gidip beraber uyu diye?’’

Sicim gibi akýyordu yaþlarým. Belki de belki de…

‘’Ben annemi giderken görmedim ki hem belki de hiç gitmedi ve evde saklanýyordur.’’

‘’Seni sonunda hastaneye yatýracaðým ve göreceksin gününü. Hem kuþun kayýp hem annen öyle mi? Ha, evet, belki de evde saklanýyorlardýr ikisi de. Ne de olsa kaçacak delikleri var o ufacýk evde.’’

Söyleyemezdim en azýndan onlar bulana kadar susmaya mecburdum.

Nefessiz kalýp bir þey olmuþ olabilir miydi acaba?

‘’Neler geçiyor yine aklýndan?’’

Sahi, aklýmdan bir þey geçiyor muydu? Yoksa ben de inanmýþtým annemle Ýsimsiz’in gittiklerine hem de sonsuza kadar?

Oysaki suyunu ve yemini koymuþtum onlarýn hatta… annemin ayaðý takýlýp da yere düþene kadar her þey yolundaydý ve gidip gidip yemini, suyunu veriyordum da kuþun. Çok da zor olmuþtu annemi onun yanýna kadar çekip bir de üstünü kapamak o divanýn.

Bu sayede cici babam da artýk evimize gelmeyecekti hem. Keþke hiç gelmemiþ olsaydý.

‘’Kuþunun ismi neydi? Sahi, senin ismini de unuttum. Bir ismin var mý senin yoksa?’’