Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Sohbet Online Üyeler
(0 oy)

Çocuktum

Çocuktum 

Gece olunca
sesler çekiliyor,
ben kalıyorum.
Bir de geçmiş
kapının arkasında ayakkabılarıyla.
Hâlâ çıkmadı evden.
On beşim. 
Bir sayı gibi söylüyorum bazen,
acısı azalsın diye.
Ama sayılar da kanıyor.
O yaşta
bedenimden büyük bir hayatı
taşımam beklendi.
Geçti diyorum kendime.
Geçti mi?
Bazı şeyler geçmez,
sadece sessizleşir.
Kızlarım uyurken
onların nefesini sayıyorum.
Her nefes
buradayım anne diyor.
Ben de içimden cevaplıyorum. 
Buradasın,
ve burada kalacaksın.
Saçlarını okşarken
elim ürperiyor bazen.
Çünkü bir zamanlar
benim saçımı okşayan eller
beni çocukluğumdan alıp götürmüştü.
Şimdi elimdeki bu güç
korkutuyor beni. 
Koruyabilmek.
Kendi annemi düşünüyorum.
O da mı böyle geceler yaşadı. 
Yoksa susmak
ona da öğretilmiş miydi
benim gibi. 
Kızlarım için
daha iyi bir dünya istiyorum demiyorum artık.
Dünya büyük bir laf.
Ben daha küçüğüm. 
Bir ev,
bir yaş,
bir hayır diyebilme hakkı
yeter bana.
Bazen kendime kızıyorum. 
Keşke o gün
bağırsaydım.
Ama bağırmak için
önce sesinin sana ait olduğunu
bilmen gerekiyor.
Ben bunu geç öğrendim.
Şimdi geceleri
sessizce yemin içiyorum.
Kimse duymuyor,
ama yeminler 
duyulmak zorunda değildir.
Ben hayattayken. 
Bu cümleyle başlıyorum her şeye.
Bir kapı gibi.
Bir eşik gibi.
Kızlarım büyüyecek.
Canları acıyacak belki,
aşık olacaklar,
yanılacaklar.
Ama acele etmeyecekler.
Hiçbir yaş
onların önünden çekilip alınmayacak.
Bazen aynaya bakıyorum.
Hâlâ içimde
on beş yaşında bir kız duruyor.
Ona yaklaşıyorum
ve ilk kez
bir şey fısıldıyorum. 
Artık ben varım.
Işığı kapatıyorum.
Kızlarımın odasından
nefes geliyor.
Gece hâlâ uzun.
Ama artık
korkutmuyor.
Çünkü bu evde
çocukluk
sabahı bekliyor.
Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)
  • Yorumlar 2
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Çocuktum

basak--kaya basak--kaya