Algoritmanın Soytarıları

Eskiden yeteneksiz insanlar

kendini geliştirmeye çalışırdı.

Şimdi kamera açıyorlar.

Bazılarınız şiiri değil,

şiir okurken gördüğü ilgiyi seviyor.

O yüzden herkes aynı yüz ifadesi,

aynı yapay kırgınlık,

aynı beni kimse anlamadı bakışı

Sanki topluca aynı sahte yalnızlığın

seri üretim kopyalarısınız.

Ve en komik tarafı şu. 

Kendinizi derin sanıyorsunuz.

Hayır.

Derinlik sessiz olur.

Siz sadece gürültülüsünüz.

Şiiri yara sanmadınız hiç,

aksesuar sandınız.

Acıyı yaşamadınız,

taklit ettiniz.

Karanlığı hissetmediniz,

pozunu verdiniz.

Video bitince ilk yaptığınız şey

kendinizi izlemek oluyor çünkü.

Çünkü sizin derdiniz sanat değil, 

kendinize hayranlık.

Bir de kaosla beslenen o insanlar. 

Her ortamda huzuru bozacak bir cümle arayanlar.

Dedikoduyu zekâ,

fitneyi cesaret sananlar. 

Siz yorumcu değilsiniz.

Siz, insanların açıklarından beslenen

ego dilencilerisiniz.

Sessizlik size ağır geliyor.

Çünkü insan sessiz kalınca

kendi boşluğunu duyar.

Ve sizin içinizde

alkış kesilince geriye kalan

koskoca bir çukur var.

Ama dışarıdan bakınca

kendinizi Everest sanıyorsunuz.

TikTok size oksijen vermese

çoğunuz bir kahve masasının sonunda bile

iki dakika tutulmayacak insanlarsınız.

Bunu en iyi siz biliyorsunuz.

O yüzden sürekli bağırıyor,

sürekli görünmeye çalışıyorsunuz.

Çünkü bazı insanlar değerli olduğu için parlar.

Bazılarıysa sadece algoritma ışığı vurunca görünür.

Ve algoritma bir gün yüzünü çevirince

Geriye sadece gerçek kalacak.

İşte en büyük korkunuz da bu.

Ve birgün gerçekten sanat ve şiir kazanacak.