Birgün Unutulursun Sanmıştım 3

Biliyorsun.
İnsan sandığından daha çok şey bırakabiliyor geride.
Bir zamanlar uğruna geceleri sabahladığı düşleri,
Dünyanın sonu sandığı ayrılıkları,
İçinden çıkamayacağını düşündüğü karanlık koridorları.
Hepsi bir gün uzaklaşıyor.

Önce acının sesi kısılıyor.
Sonra hatıraların renkleri soluyor.
Bir zamanlar göz kamaştıran ayrıntılar,
Yağmur altında kalmış eski bir tablo gibi silikleşiyor yavaşça.

Kalbin de eski bir evdir aslında.
İçinde kullanılmayan odalar vardır.
Kapıları aylarca açılmayan,
Pencerelerine güneş uğramayan,
Sessizliğin kendi yankısını dinlediği odalar.

Zaman geçtikçe bazı insanlar işte o odalara taşınır.
Ne kovulur ne de çağrılırlar.
Sadece yavaşça yer değiştirirler kalbin içinde.
Bir zamanlar baş köşede duran hatıralar,
Günün birinde görünmeyen raflara kaldırılır.
Belki sen de öyle olursun.
Bir müzenin en arka salonunda unutulmuş bir portre gibi.
Önünden kimsenin geçmediği,
Adının okunmadığı,
Bakışlarının artık hiçbir soruya cevap vermediği bir resim.
Toz birikir çerçevene.

Mevsimler geçer üzerinden.
Yıllar sessizce omuzlarına çöker.
Bir zamanlar içimde fırtınalar koparan sesin,
Rüzgârın taşıdığı eski bir yankıya dönüşür.
Ve ben fark etmem bile.

Çünkü hayat, beklemeyi sevmez.
Yeni sabahlar getirir insana.
Yeni sokaklar, yeni yüzler, yeni hikâyeler.

Bir zamanlar kalbimin merkezinde duran güneş,
Uzak bir gök cisminin soluk ışığına dönüşür.
Ama ilginç olan şu ki.
Bazı insanlar unutulmaz oldukları için değil,
Bir zamanlar çok sevildikleri için sessizleşir.
Çünkü hatırlamak da yorulur bazen.
Tıpkı yıllardır okunmayan bir kitabın raflarda beklemesi gibi,
Tıpkı anahtarı kaybolmuş bir çekmecenin kapanıp kalması gibi,
Hatıralar da kendi üzerlerine zamanın örtüsünü çeker.

Ve gün gelir.
Bir eşya ararken açılır eski bir sandık.
Bir koku çarpar yüzüne.
Bir şarkı, yıllardır dokunulmayan kapıyı aralar.
O zaman görürsün.
Tozun altında hâlâ aynı yüz durmaktadır.
Ama artık can yakmaz.
Çünkü sen bir yara değil,
Geçilmiş bir mevsim olursun.
Ve ben devam ederim yoluma.

Yine de bilmelisin.
Eğer bir gün seni tamamen unutur gibi görünürsem,
Bu senden geriye hiçbir şey kalmadığı anlamına gelmez.
Bazı yıldızlar gökyüzünde görünmez olur,
Ama ışıkları hâlâ yolculuğunu sürdürür gecenin içinde.
Sen de öyle kalırsın bende.
Görünmeden.
Konuşulmadan.
Anılmadan.
Ama bir zamanlar var olmuş bir ışık gibi.

Sessizce.
Tozun altında.
Ve sonsuzluğun bir köşesinde.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
İnsanın içine sonsuzluğu öğretmek için gelir.

Bazı insanlar kalmak için değil,
Bir ömür sürecek izler bırakmak için dokunur ruhumuza.
Bir zamanlar adını taşıyan fırtınalar diner.
Deniz sakinleşir.
Kıyılar yeniden sessizliğe alışır.
Ama okyanus,
İçinden geçmiş hiçbir dalgayı bütünüyle unutmaz.

Ve ben biliyorum.
Yarın yine başka bir hikâye anlatacağım sana.
Çünkü bazı insanlar bir anı değildir.
Ömrün boyunca yazılan uzun bir romanın
Bitmeyen bölümleridir.
Her gün yeni bir sayfa açılır.
Her gece başka bir cümle düşer kalbin karanlığına.

Ve bazı aşklar bir şiir değildir sevgilim.
Her sabah yeniden doğan,
Her akşam başka bir renge bürünen,
Son satırı hiçbir zaman yazılamayan
Uzun bir destandır.