Bir hezimeti adlandýrýyor yorgunluðun kanatlarýna tüneyen vakur kimliðin iz düþümü.

Asýlsýz bir unvan saklý olabilir hutbesinde yüreðin sonrasý malum.

Ya bir düþ’e gebe kalýrsýn ya da düþüp kalýrsýn usulca.

Kimliksiz satýrlar beyhude bir hüzne yoldaþ.

Zamanýn içinde kalan ukdesinde sýðýndýðýmýz o ömürlük yalanlar: sonramýzý güncellerken derdimize derman olan yokluðun hicvi.

Þimdi kutsal bir acýyý sonlandýrýyorum ve acýmasýz yüreklerin son verdiði… hayýr, hayýr, kimse son veremez hayallerime hele ki yolum bir kez düþmüþken hüzün ve mutluluk fasýlasý o çökkünlük ile de sýrdaþ.

Hâkimiyeti aþkýn belki de yorgunluðun türküsünü çýðýrdýðýmýz sonra da gök nöbete geçip bizleri koruyor pespaye hezimetten yine iblisin gözlerinde yanan bedenleri görüp de ruhlarýna Fatiha okuduðumuz.

Zaman pek bir göreceli: bir varmýþ bir yokmuþ… demeye kalmadan.

Hýrpani bir teselli ise boyutsuzluðumuzun kundaklandýðý.

Görselliðin caný cehenneme: ne o öyle, süs bebeklerine mi özendin… diyen yaþlý kadýn.

Meçhul sonrasý hele ki elindeki rimeli boca etmiþken yere göðe.

Ah, mertliðin þarkýsý sen aþk!

Ah, yüreðin hutbesi, sen sevda þarkýlarý!

Sözcükler vasýfsýz önceden ve sonrasýný biz kodluyoruz: ya, þiar edindiðimiz göðün nemi ya da þimal yýldýzý bir boyutsuzlukta sehven sýraya soktuklarýmýz…

Göreceli bir saðanaktan da nasiplenip.

Belki, demekten çekinip belli ki, demeyi þart koþanlar.

Bir ikilem doðuran geceden çaldýðýmýz siyahý beyazýn minvalinde gün ýþýðýna taþýmak yine de taþ yerinde aðarýr, diyenleri haklý çýkardýðýmýz.

Ýçte kalan son yangýn ve son beyit ve son dingin rahle: hani serdiðimiz ellerimizle; hani yoksun kýlýndýðýmýz; hani yok sayýldýðýmýz; hani noksan notalarýn peþine düþen kâinatýn orkestra þefi.

Nemalandýðýmýz yalanlar mý yoksa baþýmýzý baðlayan?

Ya da en namert deyiþ, adýna insanlýk denen olgu ile yüz göz olup renkten renge girdiðimiz…

Zaman tükeniyor madem…

Üstelik dünyada sadece iki tip insan var:

Zalim ve mazlumun ortak resitali ile bizler sadece birer düþ kýrýðý iken yine içimizdeki rahleye el yordamý yatýrdýðýmýz onca hayal gerçi izahý mümkün deðil ama insan söylemeden de duramýyor týpký hayatýn tutsak bellediði; týpký özlemlerin tavan yaptýðý; týpký evrenin merkezi iken aþk.