Ne Hayaldim Ne Yalan Sadece İnsan...

Müşkül bir renktim öncesiz tonlamasında hayatın sonraya meylettiğim gaipten gelen coşkumla bir koşu kendime bazense sebepsiz iteklendiğim.

Hatmettiğim nice duygu sarpa saran bir uydu misali evrene en çokla en azın da kesiştiği hâsıl olan bir t/utku göğün mavisinde saklı bir kuş gibi belki de uçtuğumdu beyhude bir o kadar aşikar.

Mevsimlerden hırpani Çalıkuşu.

Meali bazen sökük bazen kıvrımlı bir ruhu emsalsiz sevgimde öznemden ayrı düşen bir özlemle telaşla sevmek adına en çok da kendimi resmeden bir tualden de öte nasıl ki bilmezdim Cin Ali’yi çizmekten öte ve işte yazıyor olabilmenin verdiği o bitimsiz ve katıksız huzurla neşrettiğimdim senden öncesi ve senden sonrası artık neyin miladıysa sözcüklerimin ve ilham perimin de emir eri.

Veresiye hiç almadım babamdan böyle gördüm.

Taksit taksit de sevmedim:

Hep peşin.

Hep peşinen.

Kimse peşin hükümlü ve işte duygularıma can çekiştiren.

Göğsümdeki al bayrak ve evet, ben bir Türk kızıydım.

Nüfus cüzdanım pembe gel gör ki çağırdılar da gitmedim mi askere?

Her anlamda sevdim ben her minvalde de.

Gök gürledi hoplamadım çünkü korkmayı öğretmedi ailem bana ve ben sadece Allah’tan korktum hayattan kopmamak adına sadece O’na ve sevgiye tutundum.

Bir minvaldim bazen.

Meylettiğimse insanlık varsa yoksa iyilik olmalıydı bana hükmeden gel gör ki:

Homurdandı şarlatan gölgeler öncesinde sırtımı sıvazladı ve inandırdılar beni kendilerine sonra sessizce tef koydular-aslında koymuşlar ve her ne hikmetse gözlerimi geç açtım ben gerçek yüzlerine.

Hamt ettim lakin.

Kimse halt eden elbet başa çıkacaktı kudretli Hâkim:

Aşktı evrelerim.

Aşikâr Aşiyan yollarına filan da gitmedim.

Moda’nın yeşilliği ve kıyısı ve aşkın bahar gibi meylettiği gönül yuvası nasıl ki kuşlarındı en güzeli en masumu en bahtiyarı ve kuş gibi sektim ben hayatta sadece sevmeyi sevebildim çünkü sevgi de bir öğretiydi bana lütfedildiği üzere ve lütfeden önce Rabbim sonra ailem.

Gönlümün bohçası…

Poh pohlayan Çingene kadının al yazması lakin bilmedim falı bilmedim figanı inanmadım da hayal ürünü ne ise çünkü ben sadece inandım önce Allah’a sonra iç sesime.

Hayal ürünü imiş meğerse kimi insan çünkü insan görmek istediği gibi görürmüş ya da neyse büründükleri rol:

İster kardeş ister arkadaş isterse düşman…

Dosta meylettim hep de dostane yüreklerde alabildiğine estim.

Oysaki kısa mesaj gibiymiş sevgiler ve insanlar ve bastın mı engeli al sana arkadaş al sana kimse dost bildiğin nasıl da oluyordu düşman.

Bir pergeldim ben aynı zamanda ve saplandığım kalbimdeki seyyah ve sapladığım yine yüreklerde saklı ne varsa pay etmek adına içimi açtığım ve işte sapkın ruhlar konçertosu ve işte dönüşümlü insan izlekleri gel gör ki: şehir iken dönüşüme giren ve her ne hikmetse enkaza dönüşen insanların dönüşüm asla geçirmediği…

Ne de olsa Gelişim idi o bitimsiz süreç tıpkı bize okullarda öğretildiği gibi ve alaya alındım kim ise alaylı oysaki neydi günahım bir Mektepli olmaktan başka?

Sureleri sevdim ve hatmettim.

Suretler ise yanılttı beni.

Sayan söven savuran ve esen gürleyen iyi de ben sessiz bir Yıldız idim tüm ateşi içimde harladığım iyi de ben kendi halinde bir çiçek dikenleri yine ve sadece kendime batırdığım.

Azgın ve azman kediler gibi tırmalayan göğsümü o hurafeler…

Beti benzi atmış nameler aşkla evrilen aşkı kıymet bilen bir yanda süregelen gıybetler.

Adımı geçtim.

Adım adım aldım yolumu.

İsmimi beğenmediler bu sefer ve kaç yaşımda kaç bin yaşıma girdim bir duydum bir duymazdan geldim ki duyulmadık ne mi kalmıştı ve içi kirli bardakları değil yıkamak toptan çöpe attım çöpü de yaktım hava boşluğunda ve gözüme kaçan duman mıydı beni ağlatan yoksa içerlediğim şerleri miydi şerrinden sığındığım kadar tüm canlıların varsa yoksa yüce Rabbime…

Havale geçirdi bebekler.

Bense havale ettim tümden gelen isyan ve yalanları Rabbime.

Haiz olduğum ne varsa benimdi ve baş koymuşken de hem yoluma hem onları korumaya…

Gönlümde esen rüzgâr ama üşütmeyen.

İçimi ısıtan güneş ama yakmayan.

Açan her nazlı çiçek ama solmayan…

Ne hayaldim ne yalan sadece insan ama insan gibi insan belki de adam gibi hele ki insan sözünün de yemininin de yazdıklarının da yaşadığının da yaşatılanın da arkasında duran…