Sen Ey İnsan

Her müşküle düştüğümde meşgule verendi varlığın:

Yokluğun uzun yollarında derbeder kılsan da

Derdest olmadığım kadar

Vakur

Ve yalın

Bazen olağan üstü

Verilen yanlış yargıların dahi üstesinden gelebilen

Hakkaniyet iken de sağduyum

Umarsız insan iklimlerinden dem vursam bile

Demlenmiş insanlığımın o tiz sesinde

Ve inancımın titrinde

Aşkla ihya olan

Büyüyen bir kalbim vardı benim mademki

Ön sözü olmayan romanlardan sökün etmiş

Bir masal kahramanı olmadığım kadar

Masalları dahi talan eden zalim rüzgâr

Ve esinlendiğim ne varsa adı kader

Kimine göre keder

Heder

Olmadığım aşikâr

Hemhal olduğum o vakur

O asi/l rüzgar

Endamlı iken duygular

Eşrafım ne ki?

Ahvalim yorgun iklimlerden de öte

Ahkâm kesenlerin pabuç kadar dili

Ve işte tüm kâinatın en Muktediri ve tek Hâkimi

Göğsüm derin

Göğün ıslık çalan neferiyim

Bir kuş kadar hafif

En çok da severken

Maneviyatı kalemimle resmederken

Hazmedemeyenlerden uzak

Hamt ettiğim nasıl da kimine göre yeknesak

Oysaki haizi olduğum tüm değerlerim

Bana önce Rabbimden sonra babamdan yadigâr

Adımın ve namusumun ve şerefimin üstüne yemin ettiğim kadar

Yaşamakla hemhal

Alnımdaki ak kadar da helal

Ve desturum

Ve tüm servetim

Aşkla kıyama duran aciz bir kul olduğum kadar

O tek zerremle iştigalim

Yoktan var edene tapan

Aşkla hayatı cennet kılan

Renklerin müridi iken de beyazla büyüyen bir cihan

Müsebbibi kim ise acılarımın

Muradımsa Allah yolunda dillenir

Yeter ki kalpten kalbe yürünen o yolda

Tüm sevgiler kutsanır nasıl da mühürlenir

Azat edilesi bir kuş

Kafesimse; namusum helalim

Pencerem kapım kapalı

Yaşadığım kadar boynuma vebalin

Kükrese de zalim ne ki?

Gölgesinden korkana ne denir ki?

Ne yorgunum ne de yorgan gitti

Gel gör ki:

Kavgam asla bitmedi

Minnet etmediğim kadar bir Allah’ın kuluna

Boynum kıldan incedir sadece Allah katında

Nemalandığım haysiyet ve onur

Duruşum ise dimdik alabildiğine vakur

Ne kölesiyim cihanın

Ne de kulluğuna talibim kör nefsin ve şeytanın

Allah yolunda

Katlanan sevdamla yanan ateşin uğruna

Sözcüklerim zemheride yanan kardelen misali

Karda dahi açarım

Göz yummadığım kadar yalana ve ihanete

Doğrularımı korumak adına aç da yatarım

Rızkımı veren Allah

Gücümü de kalemi de yazdıran

Yoksa neyim ki ben ve de sen, ey insan?

O, ol, demedikten sonra…