Kim Korkar Zalimden ?

Bir aldatıyı resmetti kader dişinden tırnağından arttırdığı ne varsa buyruk verdiği belki de ihtişamlı bir keder.

Dert değildi ne de olsa hayat geçici.

Tasası düştüyse kime artık gönül ise adeta bir muharebenin zemini.

Sükûnet diledi insanlık ve sustu.

Susku giymiş iken çocukların ruhu…

Ve o ihtişamlı masumiyet derken yargılandı tüm timler tüm tinler belki de tüm dinler lakin bildiğinden de öte bilinmezin mademki kefil olandı her şeye ve herkese kim ise istişare etme gibi afaki bir gayret içerisinde bulunurken.

Söz sükûttu lakin zamanı vardı artık bu suskunun sonlanacağı ve doğru zamanı kolladı melekler.

Uyuyandı vicdan.

Uyuyandı mevsimler.

Başrolde zemheri ve çökertme oynayan sefiller.

Aşkınsa hulasası artık bu ne perhiz bu ne lahana turşusu ve işte gafil avlanmışken sözcükler şair ise beklemede belki de aralıksız geçerken de ömrü o bitimsiz nöbette…

Israrla sustu.

Israrla dua etti.

Israrla beddua dahi etmeyi denedi belki de en güzeli idi Rabbine havale ettikleri.

Gönül dingin.

Yürek yaralı.

Kalemse yamalı bir düş gibi mesken eyledi o boş beyaz el değmemiş sayfayı ne de olsa eli eline değmemişti hiçbir sözcüğün bir diğerine ve safça aldatılan insanlar bazense metruk hecelerde saklı iken suskun isyanlar.

Tembihliydi şair babadan.

Teessüf etti kim ise bel altından vurandan.

İzahı var mıydı sahiden de olanların ve izafi miydi sözcükler gel gör ki:

Yüreği ile yazdığı…

Gel gör ki:

Yüreği ile sevdiği…

Gel gör ki:

Tüm içtenliği ile yaşadığı…

Gelip de görmesi gereken kim ise ve gelip de gördüklerini tek tek ifa eden varsa yoksa hakkaniyetin nezdinde…

Eşrafı yitik bir dürtü.

Açlık ne ki?

Esvabı yamalı bir gölge…

Peşine düşülesi.

Endamı ise haşmetli iken şairin duygularının da tamamı…

Ne hezeyan ne de yalan.

Ne dün ne de yarın.

Anda saklı muvaffakiyet ve anılarda saklı tüm yitenler gel gör ki şair ayakta idi ve de yaşıyordu ve zemin kaygan olsa ne ki? Ne de olsa onu tutan ve de tutacak olan biri vardı:

Başı gözü üstüne.

Ve şair aşka geldi.

Şahlandı duygular semirdi kalem.

Sinesindeki tüm hüsran yok oldu.

Siren seslerinde andı rahmetli annesini ve acillerde nöbete duran zamanlar daha dün gibi.

Büyüse de özlem aslında büyüyen idi şair.

Küçülse de insan şairin başı dik.

Sürrealist imgeler kovuşturmada gel gör ki şair sade olmayı seçmişti hem yaşarken hem yazarken kim ona komplimanlar sunarsa sunsun tek gerçeği vardı şairin:

Varsa yoksa Rabbinin eylediği…

Varsa yoksa şairin temiz yüreğinin meylettiği…

Hazanda öldü kimi insan.

Hüzünde vuku buldu umut.

Ve her canı yandığında daha da büyüdü şairin ruhu.

Cüce idi öncesinde kalem şimdi cüssesini dahi aşan keramet.

Aşk idi şairin Hümayunu ve Sığınağı.

Kavisli idi yollar ve insanlar nasıl da şerit değiştiriyordu şair ise tekti şair azıcık öfkeli ve dindi öfkesi saman alevi gibi ne zamanki kalemi eline alsa ve ne zamanki Allah’ını ansa ki haddi hesabı yoktu bu İlahi Aşkın mademki Rabbi idi tek Sırdaşı yalnızlık ne ki?

Cebbar olsa zalim kim korkar?

Hazan ya da ilkbahar.

Yeter ki şairin yüreğinde açsın çiçekler ve de yüzünde güller…

Huzura binaen çalakalem sevmişken şair ve de yazgısını yazmakla iştigal iken de kader ve dualar nasıl da huzura sevk eden öyle ki içten edilen dualarla kader bile değişebilirken…

Öznesini kucakladı sonra özlem giderdi.

Özveride geçen hayatına şöyle bir b/aktı da ve işte aşk yeniden şahlandı.

Ne ah etti şair ne de vah.

Ne zulmetmeyi bilirdi ne de düşmana Eyvallahı vardı.

Renklerin de en güzeli mademki duanın makbul olanıydı.

Ne köhne ne sıradan.

Ne hayal ne de yalan.

Gerçek olan ne varsa içtimada ve zırhını korudu kolladı şair, usulca.

Aklın evreleri ve güvendiği kadar önce Rabbine sonra beynine mademki en değerli hazinesi idi zihni ve aklı…

Ve daim kıldı yolunu.

Ne derdest ne de derbeder.

Kozu neyse zalimin, şairin Allah’ı vardı hep de var olan ve var olacak olan…