Sessiz Zafer

Ne feryat gerek, ne ağıt, Sessizlikte büyür en büyük zafer. Var olmak yeter, Ve bahar bunun en sessiz şahitidir.

Gürültüye alışmış bir ruh, Acının gölgesinden sıyrılır ağır ağır. Ne isyan taşır, ne sitem, Sadece varlığın dingin huzuru kalır.

Her nefes bir kutlama, Her an bir şükürdür aslında. Toprağın sabrı, göğün enginliğiyle İnsanın özü bulur kendi baharını.

Ve işte o an, Zaferin sesi duyulmaz kulakla. Kalbin derinliklerinde yankılanır: “Varım… ve bu bana yetiyor.”