Aklımın da Aşkın da Zirvesinde

Mahcup gülüşlerim var benim ve şehir de içimdeki o kuyuda ve ben aşkın hatırına yazıyor yaşıyor yaşatıyorum da tüm düşlerimi…

Maviden ve bodur kalemim

Hele ki yok mu yok mu o ufacık cüsseli yüreğim?

Mealim yoktan var edene hamt ettiğim kadar

Alt etmekle mükellef zebaninin öfkesini

İçimdeki nehri kurutmaksa niyetleri

Daha da coşarım ben

Coşkumla aşarım tüm o bağnaz münafık bentleri…

İçimdeki t/aşkın ruhun kulvarında tek geçtiği

Ne hezeyan ne hengâme yüklüdür kalem

İçre yolculuğun ateşinde büyür alev

Göğün kubbesindeki sırlara d/okunmak isterim

Elham’ın bestesinde kulağım nasıl ki ezan sesinde

Eşref saatini beklerim meleklerin

Onlar ki öncü

Heybemdekiler ki taşıyıcı

Göğsümde uçuşur binlerce hutbe.

O kadın ve adam ki karanlığın ve ucube nefretin nefesleri ile

Büyüttükleri nefsine aldırış etmem etmesem de

Peşimde bin bir kindar kafile

Çocuk kalmamdaki sadakat ve asalet ile

Uzandığımdır o sonsuzluğun haresi ve halesi

Aşkın kaçıncı kuvvetinde büyütürüm hem ben şiirlerimi

Bir anne gibi

Okşadığım başını imgelerin

Bir hırpani berduş gibi

Ama afallamadığım kadar da gerçekçi

Ve endamlı o sevgimi arz ederim kâinata…

Kıt yüreklerinde

Ket vurdukları kadar hayallerime

Ben inadına coşarım

Ama yetmez yetinmem

Afaki bentleri aşarım

İhtirasın ve ifşanın kölesi konu mankenleri

Boy verense yüreğimin boy boy filizleri

Suladığımsa içimde kaynağı tükenmez sevgi

Ve meali

O ki:

Oylumu aşkın

Oyun değil mi ki yaşam

Ve işte azığa aldığım tümden gelen düşlerimi

Hem yetim

Hem öksüz kaldığım

Ama bil ki boynum eğik değil bilakis dimdik

Sadece O’nun makamında kıldan da incecik

Ne şehvet bilirim ne de haris özlemleri

Kimse bedenine nefsine tapan

Açlığıma sadık aşka da koştuğum maneviyatın

Dergâhına

Sapkın iklimlerden değil

Bahardan nemalanırım ben hem de nasıl

Hele ki yok mu o hâsıl

Olan fasıl…

Bir fısıltı

Bir de uyruğu olmayan o kımıltı

Yüreğimi deşen boydan boya

Bense büyümediğim kadar büyüttüm içimdeki

O saf o masum sevgiyi

En çok da aşkın kıblesinde doğan yıldızlara âşık bir sermaye mademki benimki

Aklımın da aşkın da zirvesinde

Gönlüme diktiğim tek dikili ağacım nasıl ki

Sabrımın, şükrümün ve sevdamın hasadı

Olmadığım kadar haset yüreklerden

Harmanladığım bir zirvedir ki benimki

Varsa yoksa umudun aşkın inzivaya çekilmediği

Kadar ihtimamla yaşarken

İnsanlığın tarifesinde

Mademki biletim sadece gidiş

Dönmeyi ertelediğim şu dünya işleri

Beklediğim kadar da ansızın doğacak mucizeyi…

Elem kuşları değil

Elham ve gizemi ve ihtivası

Zanlardan uzak ve sanlardan

Anamın sandığında saklıymış meğer

Sandığım sanmadığım ne varsa

Yine anne kokusu sinmiş üstüne o eşarbı ile

Başımı örttüğüm her ezan vakti

Öykündüğümdür sadece meleklerin inzivaya çekildiği

O zirvede başımı okşarken ebabiller…