Sahiden de O Küçük Kız Hiç mi Büyümedi

Metruk düşler alfabesi ve karşımda o lahit bense elimde bir kalemle yazıyorum ha babam:

Yaş altı:

Babamsa hayli yaşlı

Ama asla değil yaslı

Çünkü en sevdiği en son en küçük öğrencisi

Oturuyor karşısında

Hayli haşarı o çocuk çok da sevimli

Ve başlıyorlar baba-kız yalpalamaya

Önce sayılar tüm saygısıyla

Resmigeçit yaparken ve derken sıra alfabede

En çok da a harfini seviyor küçük kız çocuğu

Ve afallıyor önüne çıkınca o kelime

Anlamadan avaz avaz haykırıyor

Bir endamlı ki aşk

Bir de izafi

Çok da hüzünlü

Kelimeler ve elinde ayraç

Kız çocuğu yazıyor baba nasıl da mutlu

Ve başlıyor kalem ile olan serüveni o kız çocuğunun

Aradan milyon zaman ve saat geçerken

Varsın olsun ki

Yaş da kemale ermişken

Ve hala muzip

Hala sevimli ve neşeli

Kalemle oynaşan parmaklarını

Bu kez oynatan ilham perisi

Kız ise hala temkinli yazarken

Ama alabildiğine de tedirgin en çok da severken

Yine de içinde o yılkı atı

Ve gidenler çoktan uzaklaşmış olsa bile

Hayalleri ve sıcaklıkları

Adeta nefesinde taşırken de sevgiyi sevmeyi

Telaffuz etmediği kadar da sevilmeyi

Belki de binlerce yergi ve yargı

Ne de olsa kürsüde tüm insanlar

Son sözü adeta onlar söyleyecekmişçesine

Sevgiyle ilişiğini kesen nicesi

Kimse de bilmezken metruk harfler alfabesini

Gerçi içinde peyda olan o isyanı

O öfkeyi de bastırıp basmakalıp olmayı

Asla kendine yediremediği kadar o küçük kızın

Boyunu aşan dertleri

Ve her ne hikmetse huzura delalet çoktan bulmuşken de

İlahi Sevgiyi

Eşrafı mal mülk derdinde

Kızın yüreği ise atarken coşkuyla umutla ve sevgiyle

Ve işte kucakladığı kadar kendi yüreğini

Esefle söylense de ahvali

Aşkın köpüren dalgalarına teslim oldu olalı

Hala koruyabilmek adına doğduğu günkü

Kadar masum ve temiz kalabilmeyi

Bir öykü

Derken bir şiir

Derken binlercesi

Sahiden de o küçük kız hiç mi büyümedi?

Masal bu ya şiir de…

Varsın mutluluk kalsın sadece şiirlerde ve çok da geride…