Babilin Asma Bahçesi

‘’Sana bu son mektubu,

Artık senden mektup beklemediğimi söylemek için

yazıyorum Pollyanna

son şiirini yazmaya cesaret edememiş bir şair olarak.’’(Alıntı)

Babil’in asma bahçelerinde akan suyum

Cennetin de arka bahçesinde bekleyen.

Sondan bir önce dahi diyemediğim

Yüzüne bakıp da söyleyemediğim

Ne varsa bil ki yazdığım şiirlerde

Sonları asla sevemedim bir de soluma yatmayı

Çünkü öykündüğüm aşkın kahramanı saklı idi solumda

Başını usulca okşadığım

Kulağına ninniler fısıldadığım hüzünlü bir şarkı gibi

Bazense esmeyi unutan rüzgâra

Göndermeler yaptığım bodoslama değil de üstelik

Usul usul sevdiğim

Usulen ve de saygının eşliğinde

Yüzü suyu hürmetine meleklerin

Sesindeki huzuru hayatıma seren

Şaka maka bir ninni gibi kulağıma gelen

Yaşama sevincimin yeniden fışkırdığı

Ve tüm laneti dünde bıraktığı

Tümden gelen tüm acılarımı

Devasa bir açının mahiyetinde

Bermuda Şeytan İkilisinin de artık caka satamadığı

Bir şiir ve nicesi

Öykündüğüm sadece dünün gülüm/semesi

Ve de geçmişimi

Gömdüğüm Babil’in Asma bahçesi

Artık nereden düştüyse aklıma

Bense bir çiy tanesi ya da bir gül

Yaşın da yasın da mahiyeti

Nasıl ki gizemli bir aşkı

Baş göz ettiğim soytarı gezegenin masallar prensesi

Sevmedim sevemedim sonları

Bir de yalanları

Yalandan sever gibi yapanları

Akabinde sana kazık atanları

Ama sevdim çok sevdim doğruyu dürüstü

Namusunu ve sözünü

Her şeyden önce getiren ve tutan

Ve bunu cihana yayan

Mademki bir rengim

Mademki belimde ebemkuşağı

Namerdim eğer ki

Dönersem sözümden şafak vakti

Sevgiden öte yolu

Yol bilmedim kanıma dokunanı dost bilmedim

Kanımdan olanın laneti ile devrildim

Ama kalktım da yerden aslanlar gibi

Belki de bu sefer bu sonu sevmeliyim

Acının ve yalanın sonlandığı

Mademki esen rüzgârdır yeni hayatımın dalgalanan bayrağı…