Yaram Vardı Bir de Sözcüklerim

‘’Bu şiire başladığımda nerde,

şimdi nerdeyim?

yaram vardı, bir de sözcükler

sonra vaat edilmiş topraklar gibi

sayfalar ve günler

ışık istiyordu yalnızlığım

Kötülükler imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum

İlerledikçe...Kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde’’(Alıntı)

Lal bir düş gördüm dün gece tüm duygular yutkunurken sessizce ve de yüreğimdi alt yazı geçen en çok da yalnızlığın nüktedan coşkusu.

Yalnızlığın ne olduğunu belki de sen bilirsin en az benim kadar gidenlerin ardından kova kova yaş döktüğünü bilirim tıpkı benim seyrüseferimdeki ıstırabın da en yakın tanığı sen iken.

Öncem derim de b/aşka şey demem ve önceme dair söylenen tüm yalanlar yüzüne akabinde benim hayatımın en zor sınavını verdiğim ve hayatımı baştan sona ayaklarına serdiğim.

İnanmakla inanmamak arasında ne çok gidip gelmiştin nihayetinde bana inanmayı seçtin ve o gün hızlandı umudum.

İnanmaya da bilirdin öyle ki söylenen yalanlara nerede ise ben inanacakken benden daha çok sen güvendin doğrularıma aslında yanlış addedilen ve ben bunları ispatlamak için inanılmaz büyük bir savaş verdim ve de kalkanım sen iken gardımı almıştım sil baştan tüm ön yargıları yıkacak olan sen ve ben iken.

Biz olmanın lüksünü yaşayamam bunu isteyemem senden ve de kaderimden ve iki ayrı birey olmak dahi yetiyor bana en azından yan yana durmak ve sahip çıkmak adına bu davaya.

Dedim ya: sadece sen sadece ben.

İsyanımı da sayende b/astırdım bu yüzden eski öfkem sönüverdi zaman içerisinde.

Nefretine sadık zalim ise karşımda dururken hissettiğim ne olabilir ki bu içimdeki boşluktan başka ve o boşluğu doldurmak gibi de bir niyetim yok çünkü aynı hatayı iki kere yapamam üstelik sen de beni ikaz ederken.

Hayattan randıman almak için hayli değiştim ve eski soluk gölgemi dünde bırakıp daha güçlü bir benliğe dönüştüm elbet öz güvenimi kazandıktan sonra kazan kaldıracak değilim haddini bilmeyenlere çünkü ben onları Allah’a havale ettim.

Şairin de dediği gibi:

Yaram vardı bir de sözcüklerim…

Ve ben o yaramı sözcüklerle bir bir dikmekteyim.

Bir batırıp bir çıkarıyorum ve çıkarımda bulunduğum her ise artık yaşarken de onun kaymağını yiyorum.

İç sesim ise sadece yazarken devrede çünkü şair güzellik uykusundan uyandı.

Düşlerime giren zebani hala iş başında olsa bile cüssesini gördük işte bu pejmürde duyguları ile nasıl atağa kalkacaksa kalan son nefesi ile.

Yine de gardım sağlam gardımız sağlam ve güvenmediğim kadar da insanlara kendime ve sana olan güvenim sonsuz bunu bahşeden sayesinde elbet ve yolum hayli uzun.

Yorgunluğumu üzerimden hayli attığım için de adımlarımı hızlandırmaya başladım elbet kimse ile bir yarışım yok kendimle dahi çünkü kendimi hoş tutmanın zamanıdır bunca geç kalmışlığıma rağmen.

Bir punduna getirip şakıyacağım bülbül gibi ama çiçek kimliğimle bunu tehir ediyorum ve benim yerime konuşan Rabbime şükrediyorum bir de sana.

Bir şiir diye çıkıp da yola yazdığım bu uzun mektup okuma ihtimalinin pek olmadığını biliyorum ve buna da inanılmaz saygı duyuyorum.

İçten bir duaya da Âmin dedikten sonra seni Rabbime emanet ediyorum.

Yeniden görüşeceğiz.

Şimdilik hoşça kal.