Gerçekçi Ve Ayırdındayım Hem Elemin Hem Elhamın

Hangi rengin bekası idi zaman ve hangi duygu idi kimince külüstür tabir edilen ve işte ihya edilesi o tekil ve masum yürek ki:

Asla da olmadığım kadar insanların hele ki zalimin tekelinde:

Ve bir elimde kalem kimse de sanmasın hani yalnız olduğumu çünkü azizim:

Rabbimdir benim bahşedilmiş en ulu nimetim ve kendime kavuşmanın verdiği o dirayet ve cesaret ile yazıyorum bu satırları ve azizim:

Esefle kınıyorum nefsine ve paraya tapanları hele ki bir başkasının helal lokmasına göz dikenleri:

Ne acizim ne de kimsesiz: aşkların hüzünlü sesinde sehven yaşadığım değil bilfiil gerçeklerin de farkında ve sahip çıktığım kadar bahşedilen tüm değerlerime üstelik babadan yadigâr dokunmaları da an meselesi değildir hani ne de olsa rütbem var benim ve bir titrim aşkla ruhumu ihya ettiğim…

Belki de züğürt tesellisi diye dalga geçenleredir lafım gel gör ki yetindiğim kadar hak ettiklerime girmem de bir kulun ne hizmetine ne sözüne ne esaretine.

Bir rüzgârım ki öncelerde içime estim.

Bir rüzgârım ki kopacak kıyametin ilk ateşini ben yaktım yüreğimle ve onurumla ve namusumla tek kıvılcımdan doğan bir yangınım belki de o nevruz ateşi ve işte göğün ve işte yerin getirdiği tekbiri ve de içimdeki sessiz çığlığı duyandır RABBİM

Bir mealim varsa ki eğer…

Bir de dış dünyanın tasviri:

Peygamber soyundan gelen bir Yıldızım ben bilmezler de kime nereye ait olduğumu.

Sülalemin haşmeti gel gör ki kibir nedir bilmedim.

İstanbul’un da yedi kuşaktır yerlisi gel gör ki kimseyi hor görmedim.

Çünkü ben insanım.

Çünkü hem asi hem asilim.

Boğazım da düğümlenmiyor artık çünkü ben mert bir neferim.

Yeri geldi mi çocuk.

Yeri geldi mi şanlı bir Asker.

Yeri geldi mi mecnun.

Aslında aşkın ta kendisiyim gelin görün ki:

Herkesin anlamadığı hatta inanmadığı ve dokunamazken bir Allah’ın kulu tenime ve titrime…

Aşkın ihya ettiği Zühre Yıldızı.

Aşkların ise günümüzde bilmedikleri o telaffuz.

Şiarım aşk.

Meskenim belki de toprak ama daha vakit çok erken, azizim.

Yaşadığım kadar da yaşatacağım soyumu ve nüvemi ve tüm değerlerimi.

Kimine göre Yıldız.

Kimine göre solmuş bir çiçek…

Gel gör ki: dikenlerim artık daha sivri ve artık batmıyor içime:

Ve evet:

Ben Gül’üm yaprakları diri.

Ben Gülüm’üm babamın eseri ve o koymuşken ismimi.

Dokunamayacakları kadar da uzağındayım zalimin ve kâfirin çünkü beni koruyan Biri var ki…

İhtimamla büyütüldüğüm.

İhtişamlı iken iç âlemim…

Ve hiç olmadığım kadar Gerçek ve Gerçekçiyim ki…

Hayallerime kefilim ve bir ömür tüm hayallerimi gerçek kıldım.

Şimdilerde öyle bir özlemim var ki…

Sonunda vardım ya kendime ve Rabbime…

Sonunda kalp gözümle yettim ya mazluma…

Kimyam.

Fiziğim.

İdmanlıyım da bu koşuda.

Hiç olmadığım kadar fevri ve asi.

Asil olduğum kadar da sözünün eri…

Açmazım mı?

Benlik.

Sözcüklerim mi?

Asla da değildir beylik…

Kimselere benzemediğim kadar ve işte…

Ve gerçek kılacağımdır illa ki dirlik ve dinginlik…

Huzurundayım yalan cihanın ama en önemlisi huzurundayım Mevla’mın ve tüm söylemlerim gerçek hiç olmadığım kadar da gerçekçi ve ayırdındayım:

Hem elemin hem Elham’ın.

Aşkın erişkin sesi ne ki sahiplendiğim iken o çocuksu masumiyeti?

Bir ergen kadar coşkulu.

Bir rengim ki gökkuşağının ta kendisi.

Elbet teslim olmadığım kadar karanlığa ve zalime ve kula.

Hizmetimse Allah yolunda.

Ederim.

Atarım.

Şah damarımdan yakın olanla iştigalim ve de hasbihalim.

Renk körü ve doğru körü nice yalancı ve isyankâradır duyulmaz sandıkları çığlığım elbet duyacaklardır da aslında duyuyorlar da ve işte bekliyorum doğru zamanı ve adaleti tüm yüreğimle tüm inancımla ve sabrımla…