Soyut bir karardý belki de kader týpký bizlerin o ulvi aklýndan geçenler gibi ve yaþadýkça somut hale dönüþen fýtrat.

Bir isyaný b/astýrma gayreti içerisinde s/alýnýyorum bir ileri bir geri.

Haksýzlýða mahal veren…

Düþünce özgürlüðümü kýsýtlayan sözcüklerimi cendereye sokan.

S/avunduðum ne varsa çürütme gayreti içerisindeler.

Kýnandýðým günleri dahi mumla arýyorum ve eriyen mumun damlasýnda yaþlarým önce ýsýnýyor sonra eriyor.

Mum gibi.

Belki de kum gibi.

Müzik dinlemeyi çok seven ben kendimi bundan bile mahrum býrakmýþken son yýllardýr ne de olsa aðlayan caný yanan bir damlacýk kalan anneme bunu yapma hakkým nasýl olabilirdi?

Damlayan kaným beyaz.

Alným gibi.

Ruhum beyaz.

Ve her nasýlsa sütten çýkmýþ ak kaþýk herkes.

Herkes olmayý reddettiðim ve bana beyan edilenler.

Kararlar.

Kurallar.

Kural dýþý olansa hislerim müdahil olmak istediðim her karede foto montaj ile sadece bir noktaya dönüþtüðüm…

Zaten hayatýmý mahveden hep bu noktalar olmadý mý?

Bir de koymadýðým noktalar avize gibi tepemde bekleyen bodoslama tepeme düþmeye an kala.

Hangi an?

Hangi aný?

An mýyým yoksa bir aný mý?

Ne fark eder ki beni anan birileri olmadýktan sonra arkamda?

O nokta: o saftirik nokta.

Beyaz.

Ya da siyah.

Ama rengi yok bu iki rengin dýþýnda.

Çalýnmýþ hayatýmýn ve çalýnmýþ hayallerimin de artýk bir ederi ya da önemi yok.

Aldýðým darbenin beni öldürmesini dilerdim.

Ama bana vurulan darbenin kim tarafýndan yapýldýðýndan ziyade asla ölümünü dilemiyorum ve dillendiriyorum ama sadece içimden ve o günü dört gözle bekliyorum.

Ailesinin göz nuru iken bir yas’ a dönüþtüðüm artýk hangi yasa böyle buyurdu ise…