Fener

İsmin bir fener oldu derinliğime. 

Her fırtınada kıyılarına saklandım. 

İnşa ettim korkularımdan limanımızı. 

Sende yandıkça 

su aldı huzurum. 

Bu akşam ay yine dalgalarında üşüyor. 

Sevgilim, adın yine içimde köpürüyor.

Hasretin gözlerime gem vurdukça 

hatıranın tozlu serinliğinde avunuyorum. 

Seninle aynı göğe bakmak 

en büyük saadetim. 

Geceleri yıldızlardan gözlerini dilenmek 

en büyük lanetim. 

Çürümüş yosunlar sarmış bu damarlarımı. 

Kanım, dokunuşunun tuzunu taşıyor. 

Sen benim İstanbul’um. 

Erguvanla sızlayan baharım. 

Tuzlu rüzgârım, eski yaram, 

dönüp dolaşıp vardığım kıyım. 

Yine gel, sevgilim. 

Şu taşlar adımlarınla alev alsın. 

Yak sokaklarımı, 

erit hasretimin kışını.