Karanlıktan Geçerken Açılan Zarflar

Karanlıktan Geçerken Açılan Zarflar

31 Mart 2026

H. Çiğdem Deniz

Yeni bir tünele daha giriyoruz, ister istemez bakışlarımı okuduğum kitaptan koyu karanlığa doğru çeviriyorum. Biliyorum, aynı benim gibi Leydi Em de kendi ıssız karanlığında…

Okuma grubumuzdan sevgili Öznur’un hediyesi olan Başa Dönemeyiz adlı kitabın ilk satırlarında Furuğ zihnimi kavrıyor. Arka kapaktaki bu paragrafı defalarca okuyorum. "Zihnimizin dışında işleyen o saat, bedenimizi toprağa doğru eğiyor yalnızca. Ne garip; insan da meyve misali, en olgunluğa ulaştığında toprağa düşüyor. Hamken de kekre bir tat bırakıyor ağızda. Belki de o kekre tat var olduğu için olgun meyvenin tadını beğeniyoruz. Zıddıyla anlam kazanıyor her şey."

O an içimden geçiriyorum; ben henüz dalında sertliğini koruyan, rüzgârla ne yana savrulacağını bilemeyen ham bir meyveyim belki… Leydi Em ise çoktan güneşi içine çekmiş, rengini bulmuş, ağırlığını taşıyan olgun bir meyve gibi. Aynı karanlıktan geçiyoruz ama onun sessizliği bir kabulleniş, benimkisi ise henüz adı konmamış bir arayış sanki.

Sarı Zarflar filmi ikimizin de dilinden düşmüyor. Leydi Em çoktan seyretmiş, bana da öneriyor. Sonra, çalıştığı o zorlu yılları anlatıyor; her an gelebilecek o sarı zarfları… Sadece bir haber değil onlar, insanın yüreğine önceden düşen bir gölge gibi. Daha kapıya varmadan içeri sızan bir his, açılmadan kaderini fısıldayan bir suskunluk.

Onun anlattıklarıyla film birbirine karışıyor; ben henüz izlememiş olsam da, o zarflar çoktan benim de zihnimde bir yer buluyor. Belki de bazı hikâyeler izlenmeden de yaşanır… ve bazı zarflar hiç gelmese bile, insanın içinde çoktan açılmış olur.

Ve tam o anda tren, karanlığı yararak yeniden ışığa çıkıyor. Camdan içeri sızan o kısa aydınlıkta fark ediyorum; bazı tüneller biter, ama içimizden geçenler… bir süre daha yolculuğa devam eder.