Online Üye
Online Ziyaretçi
İstasyonun Son Yolcusu
Yağmur, kasabanın teneke çatılarına ince bir hüzünle vururken, saat kulesinin çanı akşamın yedisini vuruyordu. Eski, ahşap evlerin pencerelerinden sızan cılız sarı ışıklar, sokakların yalnızlığını bir nebze olsun kırmaya çalışsa da, kasaba derin bir sessizliğe bürünmüştü. İlyas Bey, sobanın yanındaki eski berjerine gömülmüş, camdan dışarıyı izliyordu. Yetmiş beş yıllık hayatının büyük bir kısmı bu pencerenin önünde, bu sokağı izleyerek geçmişti. Yüzündeki derin çizgiler, sadece yaşlılığın değil, yaşanmışlıkların, kayıpların ve içe atılmış hüzünlerin bir haritası gibiydi. Gözleri, eskiden umutla parlayan o kahverengi gözleri, şimdi geçmişin sisli anılarında kaybolmuştu. Her yağmur yağdığında, burnuna gelen o ıslak toprak kokusu, ona hayatının en büyük aşkını, kırk yıl önce kaybettiği eşi Meryem'i hatırlatırdı. Meryem, yağmuru çok severdi. "Yağmur, gökyüzünün yeryüzüne sarılmasıdır İlyas," derdi hep, o güzel, içten gülümsemesiyle.
İlyas Bey, titreyen elleriyle sehpanın üzerindeki soğumuş çay bardağına uzandı. Çay, tıpkı içindeki yalnızlık gibi soğuk ve acıydı. Çocukları büyük şehirlere göçmüş, kendi hayatlarını kurmuşlardı. Bayramdan bayrama çalan telefonlar dışında, bu koca evde sadece anılar ve sessizlik yankılanıyordu. Bazen kendi sesini unutmamak için, duvardaki Meryem'in fotoğrafıyla konuşurdu. "Bugün sardunyalar açtı Meryem," derdi, "Tam senin sevdiğin gibi, kırmızı kırmızı..." Ertesi sabah, güneş bulutların arasından nazlı nazlı kendini gösterdiğinde, İlyas Bey her zamanki rutini için evden çıktı. Bastonuna dayanarak, ağır adımlarla kasabanın meydanına doğru yürümeye başladı. Meydandaki asırlık çınar ağacının altındaki çay bahçesi, onun tek sosyalleşme alanıydı. Orada, kendi gibi geçmişte yaşayan birkaç eski dostla iki lafın belini kırar, sonra yine o derin sessizliğine dönerdi. Ancak o gün, meydanda farklı bir hareketlilik vardı. Kasabaya yabancı olduğu her halinden belli olan, yirmili yaşlarının sonlarında, sırt çantalı genç bir kız çınar ağacının altındaki bankta oturuyordu. Yüzünde, İlyas Bey'in çok iyi bildiği o ifade vardı: Kaybolmuşluk ve derin bir keder. Kadın, elindeki eski bir deftere bakıyor, ara sıra gözyaşlarını siliyordu. İlyas Bey, normalde yabancılara pek yaklaşmazdı ama bu genç kadının halindeki o çaresizlik, içindeki babalık şefkatini uyandırdı. Yavaşça yaklaşıp, kızın oturduğu bankın diğer ucuna ilişti. Bir süre sessizce oturdular. Sadece rüzgârın çınar yapraklarında çıkardığı hışırtı duyuluyordu. "Bazen," dedi İlyas Bey, gözlerini uzaklara dikerek, "insan bir yere değil, bir zamana gitmek ister. Ama trenler sadece mekânlar arasında yolculuk yapar, zamanlar arasında değil."
Genç kız irkilerek başını kaldırdı. Yaşlı adamın sözleri, tam da kalbinden geçenleri dile getirmişti. Gözleri kızarmıştı. "Ben," dedi titreyen bir sesle, "ikisine de gidemiyorum. Ne bir yere ait hissediyorum, ne de bir zamana." İlyas Bey gülümsedi. "Benim adım İlyas, kızım. Bu kasabanın en eski demirbaşıyım diyebilirim." Kadın, yaşlı adamın içtenliği karşısında biraz olsun rahatladı. "Benim adım da Elif. Buraya... Aslında neden geldiğimi ben de tam bilmiyorum. Sadece uzaklaşmak istedim. Her şeyden, herkesten." İlyas Bey başını salladı. "Kaçmak, insanın kendi gölgesinden kurtulmaya çalışmasına benzer evlat. Nereye gidersen git, o da seninle gelir. Ama bazen, durup gölgenle yüzleşmek, kaçmaktan daha az yorar insanı." Elif, elindeki eski defteri sıkıca tuttu. "Bu defter," dedi, sesi çatallanarak, "anneme ait. Onu geçen ay kaybettim. Eşyalarını toplarken buldum. İçinde, gençliğinde bu kasabada geçirdiği günleri, hislerini yazmış. Ben onu hiç böyle tanımamıştım. Benim bildiğim annem hep güçlü, hep mantıklı, hep kuralcıydı. Ama bu defterdeki kadın... Kırılgan, hayalperest ve çok aşık." İlyas Bey'in kalbi tekledi. "Annenin adı neydi kızım?" diye sordu, sesinin titremesine engel olamayarak.
"Zehra," dedi Elif. "Zehra Yılmaz."
İlyas Bey'in gözlerinin önünden yıllar öncesinin görüntüleri bir film şeridi gibi geçmeye başladı. Zehra... Kasabanın en güzel, en neşeli kızı. Meryem'in en yakın arkadaşı. Ve... İlyas'ın kardeşi gibi sevdiği, ama yıllar önce bir yanlış anlama yüzünden kalbini kırıp kasabadan ayrılmasına sebep olduğu o Zehra. "Zehra..." diye mırıldandı İlyas Bey. Gözlerinden iki damla yaş süzüldü. "O defterde... Kasabanın eski istasyonundan bahseder mi hiç?" Elif şaşkınlıkla İlyas Bey'e baktı. "Evet," dedi, "En çok o istasyondan bahsediyor. 'Sessiz İstasyon' diyor oraya. 'Hayallerimi bıraktığım, umutlarımı trene bindirip gönderdiğim yer' yazmış." İlyas Bey derin bir iç çekti. "O istasyon... Şimdi harabe halde. Yıllardır oraya tren uğramaz. Ama bir zamanlar, hepimizin buluşma noktasıydı. Annen, Meryem ve ben... Orada saatlerce oturur, uzaklara giden trenleri izler, hayaller kurardık." Elif'in gözleri büyüdü. "Siz... Annemi tanıyor muydunuz?" "Tanımak ne kelime kızım," dedi İlyas Bey, sesi hüzünle titreyerek. "Biz birlikte büyüdük. Ama hayat... Bazen insanları öyle bir savuruyor ki, toparlanmak bir ömür sürüyor. Annenin gidişi, bu kasabanın neşesini de alıp götürmüştü."
O gün, İlyas Bey ve Elif saatlerce konuştular. İlyas Bey, Elif'e annesinin gençliğini, o defterde yazmayan ama kendi hafızasında kazılı olan anıları anlattı. Elif ise, annesinin son yıllarını, onunla olan ilişkisini, keşkelerini ve pişmanlıklarını paylaştı. İki farklı nesil, iki farklı acı, ama aynı kökten beslenen bir hüzün, onları birbirine bağlamıştı. Ertesi gün, İlyas Bey Elif'i 'Sessiz İstasyon'a götürdü. Yabani otların bürüdüğü raylar, paslanmış tabelalar ve çökmüş çatısıyla istasyon, geçmişin hüzünlü bir anıtı gibi duruyordu. Elif, annesinin defterinde bahsettiği o eski ahşap banka oturdu. İlyas Bey de yanına ilişti. "Biliyor musun," dedi İlyas Bey, "annen burayı terk ettiğinde, ona veda edememiştim. Gururum, sevgimin önüne geçmişti. Yıllarca bunun vicdan azabını çektim. 'Keşke' dedim hep, 'keşke o gün o trene binmesine engel olsaydım ya da en azından sarılıp veda etseydim.'"
Elif, yaşlı adamın elini tuttu. "Annem defterinde şöyle yazmış İlyas Amca: 'Bazı vedalar sessiz olur, ama bu sevginin bittiği anlamına gelmez. İlyas ve Meryem'i hep kalbimde taşıyacağım. Onlar benim gençliğimin en güzel parçaları.' Annem size kırgın değildi. Sadece kendi yolunu çizmesi gerekiyordu." Bu sözler, İlyas Bey'in omuzlarından yılların yükünü almış gibiydi. Gözyaşları, bu kez acıdan değil, huzurdan akıyordu. "Teşekkür ederim kızım," dedi, "Bana, yıllardır beklediğim o vedayı getirdin." Elif de ağlıyordu. "Sen de bana annemi getirdin İlyas Amca. Onu gerçekten tanımamı sağladın. Artık içimdeki o boşluk biraz olsun doldu." O gün, o harabe istasyonda, geçmişin hayaletleri huzura kavuştu. İki kırık kalp, birbirlerinin yaralarını sarmıştı. Elif, birkaç gün daha kasabada kaldıktan sonra, yüzünde artık hüzün değil, umut olan bir tebessümle ayrıldı. İlyas Bey ise, o akşam penceresinin önüne oturduğunda, artık sokağın yalnızlığını değil, hayatın ona sunduğu o küçük ama mucizevî tesadüfü düşünüyordu.
Duvardaki Meryem'in fotoğrafına bakıp gülümsedi. "Bugün Zehra'nın kızı geldi Meryem," dedi usulca. "Bize selam getirdi. Ve biliyor musun? Yağmur bugün sadece hüzün değil, umut da yağdırdı." Zaman, küçük kasabanın sokaklarında akmaya devam ediyordu. Ama artık İlyas Bey'in kalbindeki saat, geçmişte takılı kalmamıştı. O, artık anıların yükünü değil, sevginin sıcaklığını taşıyordu. Çünkü hayat, bazen en karanlık anlarda bile, bir yabancının gözlerinde, eski bir defterin sayfalarında ya da sessiz bir istasyonun paslı raylarında, bize yeniden başlamanın, affetmenin ve sevmenin yollarını sunardı. Ve bu, insanın insana dokunduğu en güzel mucizeydi, vesselam.
Mehmet Aluç