Küçük Mutlulukların Büyük Korosu

Küçük Mutlulukların Büyük Korosu

15 Nisan 2026

H. Çiğdem Deniz

Şans eseri denk geldiğim bir yazıda, Fatih Erkoç’un hayatına rastladım. Trombonun nefesinden başlayan o hikâye, yıllar içinde biriken bir sabrı ve emeği anlatıyordu…

Okudukça anladım; onun “avuç içi kadar mutluluk” dediği şey, kolay bir sevinç değildi. Yollarla, yorgunlukla, vazgeçişlerle yoğrulmuştu.

Birden kendi koromu düşündüm.

Bizim koromuzun da hikâyesi yollarla, yorgunlukla, vazgeçişlerle dolu. Yine bir konser iptal oldu. Bunu sanatın değersiz kılınması mı desek, yoksa iki kuruşluk hesaplar mı… Bilemiyorum. Ama şunu söylemeden de geçemiyorum: bir gün o taş, hiç ummadığınız bir anda sizin ayağınıza da değebilir.

Belki de bu yüzden “avuç içi kadar mutluluk”, bizim koromuzun en sade ama en gerçek düsturu. Her bir sesin ardında ayrı bir hayat, ayrı bir hikâye var. Aynı anda hem güçlü hem kırılgan duran bir bütünlük…

Avuç İçi Kadar Mutluluk, 1992’de Fatih Erkoç’un sesiyle hayat bulduğunda; 90’ların o samimi, süssüz ama kalbe doğrudan dokunan ruhunu taşıyordu. Büyük hayallerin değil, küçük sevinçlerin kıymetini bilen bir şarkıydı bu. Sanki hayatın telaşına karşı “bir dur” diyen, avucuna bakıp “bu kadarı da yeter” diye fısıldayan bir dost gibi…

Ve biz…

Belki o şarkıyı söylemiyoruz. Ama içimizde, tam da onun anlattığı yerden birbirimize değiyoruz.

Avuç içi kadar… ama hepimize yeten.