Edebiyat ve Kültür Platformu
Baharın İçime Düştüğü Gün
ama kapımı çalmadı,
içimde bir yerden sızdı sadece
adı konmamış bir hüzün gibi.
ben her tomurcukta
yarım kalmış bir cümlenin
kanadığını görüyorum.
sesini kimse duymuyor
çünkü bazı kırılışlar
insanın içine doğru olur.
ben o sesin içinden
senin adını ayıklıyorum,
her hece
kalbime geri dönüyor.
benim içimde
üstü örtülmemiş bir mezar var hâlâ,
her bahar
biraz daha çöken.
ama ısıtmıyor
çünkü senin elin değmeyen hiçbir ışık
bende sabaha çıkamıyor.
kanatlarında renk değil,
geçmiş vardı
dokundum, dağıldı.
beni içimden söküp götürüyor,
hatıralarımın saçları
yol yol ayrılıyor omuzlarımdan.
ben kalabalığın ortasında
kendi sessizliğime çarpıyorum
her adımda.
içim ürperdi
çünkü ben de bir zamanlar
hiç gitmeyecek sanmıştım seni.
kimi için yeniden doğmak,
kimi için unutmaktır.
her çiçek açtığında
aynı yerden kanamak.
gelmez
insanın içinde kalır.
senin gelmediğin her baharı
yaşamak zorunda kalan
tek ağaç gibiyim:
çiçek açıyorum,
ama kökümde hâlâ kış var.
ben en çok
bahar geldiğinde üşüyorum.
Baharın İçime Düştüğü Gün başlıklı yazı MahirBAŞPINAR tarafından
20.04.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.
