İsminin olduğu taraf

Adını söylerken
dünya biraz ciddileşiyor.
Sanki bütün gürültüler
kendine başka bir sokak bulup gidiyor da
bir tek kalbimin sesi kalıyor ortada.
Öyle büyük değil aslında senin adın
ama ben her hecesinde
bir ömür taşıyorum.
Bazı insanlar vardır,
ismi ağızdan çıkınca
insan kendini toplar.
Omuzlarını düzeltir.
İçindeki dağınık çocuk susar.
Ben seni öyle seviyorum işte.
Ne zaman seni düşünsem
aklımın içindeki bütün saatler
aynı yerde duruyor.
Zaman yürümeyi bırakıyor da
ben senin olduğun tarafa doğru çöküyorum.
Sonra içimde garip bir kırılma başlıyor.
Sanki uzak bir savaşta
benim için yetiştirilmiş son at vurulmuş gibi.
Tozu hâlâ havada.
Sessizliği hâlâ içimde.
İnsan bazen neden dağıldığını bilmiyor.
Bir bakıyorsun,
bir kelime yetmiş mahvolmaya.
Bir bakıyorsun,
koca bir hayat hiçbir şeye yetmemiş.
Kafamın içinde
keskin metal sesleri dolaşıyor.
Düşünceler birbirini boğazlıyor.
Ama sen,
sen geçince aklımdan
hiçbir şey öldüremiyor beni.
Çünkü bazı sevdalar
insanı yaralamıyor yalnız
insanın içine geçip
orada yaşamaya başlıyor.
Ve ben artık şunu biliyorum.
Bu hayatta herkesin bir yönü var
ama benim yönüm
senin adını söylediğim tarafa çıkıyor.