Yalnızca

Kimsenin gerçek yüzünü görmek istemiyordu kadın. Zaten kimsenin yüzünü bile, sürekli görecek kadar zaman ayırmıyordu onlara. Yaşıyordu, yaşamak denirse buna. Aslında bir boşluktaydı. Boşu dolu yapmak için kurslara yazıldı, kedi sahiplendi, çiçek baktı. Hiç biri bir insan olmadı onun için. İnsan kadar heyecanlı, insan kadar zaaflı, insan kadar yıkıcı! İyileşmek istiyorum dedi içten içe. Ama içinde nere hasarlıydı bilemiyordu. Elle tutulur bir olgu, gönle tutuklu bir duygu aradı. Yoktu. Öylesine yaşamış gibiydi. Sanki güldüğü her yüz ondan intikam alıyordu, ‘gerçek dünya bu’ diyordu. İyi de kadın gerçek dünyada yaşamak istiyor muydu? 

   Sonra neden gerçekliğe bu kadar takıldığını düşündü. Sahtece olgular yaşayıp sahtece duygular hissettiğini gördü, kendini suçladı. Çünkü suçlayacak bir yakınlığı dahi göremedi etrafında. Ruh eşini aradı. Hiç görmediği, sesini duymadığı o kişiye sitem yolladı. Annesine kızdı sonra. Onu o kadar iyi yetiştirmişti ki kendi kul hakkına giriyordu başkalarının adına. Allah’ı andı kadın en son. Bir yaratıcının belki de kendini hatırlatmasıydı bütün bu olanlar diye düşündü. Dua etti, üzerini örttü.

Tuğsel