Küs

Ben kendimi bilirim sevgili

Bana kızdığında sesinin titremesinden bilirim kendimi

Dişlerini sıkışından anlarım büyük lokma verdiğimi

Bakışın içime akarken

Kaşlarının çizgilerinde yollarım olur

Öyle kavisli bir yokuş çıkarmış gibi

Sağı solu dağıttığında bakarım sana dikiz aynamdan

Aynısını ben yapsam diye düşündüğüm an

Seni çoktan geçtiğimi fark ederim

Yumruğunu masaya koyduğunda

O dört ayağı dört nala kırdığında

Dünyanın kıymetini bilmediğini bilirim

Kırılan bardaktan dökülen şarabın tadını

Dudaklarım kesilirken alırım

Kesikler büyür yaralar derinleşir

Ben seni bilirim sevgili, anlarım

Kokulu bir çiçek ruhumdaki tüm nefesi alıyor

Görmez misin!

Pahalı hediyeleri canlandırabilir misin?

Seslense sana ve deseki 

Bozuk saat bu

Günde iki kere doğruyu gösterir

Çünkü günde iki kişi hakikati öğrenir

Ben kendimi bilirim sevgili

İçimde oluşundan seni severim

Lakin bilmek farklıdır sevmek gibi

Kendimi sevmemeyi bilirim

Bir de seni çok sevdiğimi

Tuğsel