Ben Neden Çok Şey İstemişim Gibi Davranıldı

   “Ben neden ‘çok şey istemişim gibi’ davranıldı?” Rast geldim böyle bir söze. Ne kadar da rast geldi düşüncelerime, dokundu hislerime. İnsan düş kurmayı görsün bir insanda, düşmeden gelmez kimse yardıma. O yüzdendir ki kötü gün dostunu hiç sevesim gelmiyor. Kötü gün birikimi gibi, saçma ve kötü günü çekercesine. Zaten hali hazırda çekilen o kötü günler; unutulmayan kötü günler, sünger çekilerek az hatırlanan günler, ders alınan günler, var da var… Sahi elimizde ne var? Sadece bugün! Dünün yarını bugün! Dün habersiz bugünden, yarın bilinçsiz bugünden. Ama “an” işte. Dün bugünü bilseydi daha dikkatli olurdu desem yarın da bugünün farkında olsaydı daha dakik olmaz mıydı? Doğruyu aramaktan daha ne kadar yanlışa müsaade edeceğiz ki? O gitti, o da gitti. Hatta çoğu gidenler henüz gelmemişti… Bedene dokunanın ya ruhu yeşillenirmiş ya ruhu ölürmüş. Kaç katil var üzerimde, kaç katilin parmak izleri… Bu yüzden çiçek bakamam ben. Suyunu değiştiremem, su veremem, solar gider. Kitaplarım güzel koksun diye aralara sıkıştırırım kurumuş yaprakları. İnsan acıya alıştı mı her yara bandı acıyı besler gibi gelir. Acaba bu hangi yaranın kabuğu olacak der gibi. Geçeceğini bilir, izlerinin yerini bildiği gibi. Üstelik kanata kanata soyar, kendi elleriyle; derin derin.

   Bir yanım aşktan çok, umuda inanıyor mutlu olabiliyorum. Bir yanım tüm şüpheleriyle bilge oluyor buna da seviniyorum. Gün ‘bugündür’ ya hani, varsın anda kalma bizim ön sözümüz olsun. Varsın ‘dün’ geç kalsın,  ‘yarın’ için de çok genç olsun. Varsın ya da yoksun iki metrelik yere iki satır bile götüremeyeceğimiz dertleri sırtlanmayalım; bu gece de dünya bana kafa yorsun. 

Tuğsel