Kayıp Vezin

Kayıp Vezin

Cebimde harfler vardı, keskin ve ağır,

Bir ordunun sancağı gibi taşırdım onları.

Şimdi dillerim düğüm, parmaklarım yabancı,

Kendi ismimi bir kağıda yazar gibi acemi...

​Hangi durakta indirdim o devrik cümleleri?

Hangi kadının saçlarında bıraktım kafiyeyi?

Bir aslanın yelesini dökmesi gibi hazin,

Sustu içimdeki o görkemli, o mağrur vezin.

​Artık yağmur sadece ıslatıyor,

Eskiden içime dizeler yağdırırdı.

Şimdi gökyüzü sadece mavi,

Oysa ben oradan ne yangınlar çıkarırdım