Leylayı Görüyorum Pencerede

 Sabahın eşiğinde, 

Zamanın perdesini aralıyorum usulca.

Leyla, bir nefeste adını fısıldıyorum.

Ufukta titreşen ilk ışığın içine,

Leylayı yazıyorum yeniden.

Henüz uyanmamış rüzgârlar,

Henüz dökülmemiş çiğ taneleri,

Ve benim içimdeki eski yangınlar,

yeniden canlanıyor.

Leylayı görüyorum pencerede.

Dalda kirazın sallanışını, 

Bir goncanın kızılını

Ve sarı buğdayın ,uykusunun bölünüşünü... 

Yelkenlinin hızlanışını, 

Yorgun motorların serinleyişini izliyorum; 

Sanki dünya daha hızlı dönüyor. 

Ana oğlunu, kız nişanlısını hatırlarken; 

Ben bir ceylanın gözüne kaçan tozu, 

Beyaz kelebeğin taşıdığı umudu,

Leylaya anlatıyorum masal gibi.

Sokağa rüzgar taşıyorum zihnimden, 

Bir çavlanın havalanışını, 

Sahil masasında soğuyan o bir bardak çayı 

Saklambaç oynayan kızların örgüleri savrulurken; 

Annenin mantosunu, 

Ninenin ak tülbentini düzeltişini izliyorum. 

Leyleğin uyanışına, 

Kırlangıcın dansına  şahitlik ediyorum; 

Kanadı kırık serçe kuşunu, 

Sırf Leyla için 

En korunaklı sığınağa ben taşıyorum.

Leyla için topluyorum dağılan zamanı.

Bir tutam bahar toprağını,

Bir kaç yıldız tozunu,

Ve kalbimin en derin yerindeki,

O hâlâ sıcak külleri

Avuçlarımda tutuyorum.

Leylanın adıyla yeşeriyor her şey yeniden;

Kuruyan nehirler bile akmaya başlıyor.

Leylayı duyunca .

Türkünün en yanık tınısını hissediyorum; 

Dağlarda bir avuç karın eriyişini,

Sonra Leyla’yı hatırlıyorum; 

İşte tam o an, 

Bir gözyaşı titriyor kirpiğimin ucunda. 

Dünlere düşüyor Leyla için, 

Sisler basıyor etrafı .

Üç kayıp avcıya yolu ben gösteriyorum, 

Leyladan bir haber soruyorum 

Tanımadıklarını söylüyorlar.

Bir yangının büyüyüşünü, 

Bir ateşin ufalışını,

Köy yamaçların şenlenişini, 

Bir çobanın boşluğa 

Leyla diye türkü çığırışını dinliyorum. 

Çocuğun sendelemesini, 

Sönen kibriti, kızaran eriği, dalgalanan bayrağı, 

Leyla diye 

Ben kaydediyorum aklıma 

Uçuşan feraceleri, yaşmakları ve yazmaları 

Leylaya getiriyorum .

Toprağa düşen tohuma, 

Yoldan sapan karıncaya, 

Ürken sincaba bakıyorum; 

Gelinciklerin birbirine değişini, 

Bulutların akışını, 

Yaprakların kımıldayışını izliyorum

Leyla diye 

Yağmurun yağışını ,şemsiyenin savruluşunu, 

Balkonda sallanan  ipleri, 

Kekliğin avcılara kurban oluşunu,

Soğuyan namluları, pıhtılaşan kanı; 

Hepsini, her şeyi 

Yorgun bir zamanın içinden geçiriyorum

Uçuşan tozların arasından 

Leyla diye 

Kapılar açılıyor,

Pencereler aralanıyor

Leyla diye sesler geliyor kulağıma

Leyla geldikçe aklıma

Tüm çiçekler açıyor,

O uzun kış geceleri ısınıyor,

Ve o karanlık odalar,

Leyla adıyla aydınlanıyor.

Kaç gece…

Kaç sefer …

Kaç vakit…

redfer